و از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه: نمازى [ نيست ] كسى را كه حاضر نشود نماز جماعت را از همسايه‌هاى مسجد مكر كسى كه بيمار باشد يا شغلى داشته باشد. (٦٤)

و از حضرت پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ـ روايت كرده كه فرمود قومى را كه: بايد شما حاضر شويد مسجد را يا بايد كه بسوزانم بر شما منزل‌هاى شما را. (٦٥)

و نيز فرمود: هر كه نماز پنجكانه را در جماعت بكذارد پس كمان همه خيرى به او ببريد. (٦٦)

و نيز از آن حضرت روايت كرده كه روزى بعد از نماز صبح متوجّه اصحاب شد پس جماعتى را نام برد و پرسيد كه: ايشان در نماز حاضر بودند؟ كفتند: نه يا رسول اللّه. فرمود: غايبند؟ كفتند: نه يا رسول اللّه. فرمود كه: آكاه باشيد كه نمازى نيست كه بر منافقان سخت‌تر باشد از اين نماز و نماز خفتن. (٦٧) و اكر مى‌دانستند چه فضيلت است در كذاردن اين دو نماز به جماعت مى‌آمدند و اكر چه برود سر نيسان بايد آمد (٦٨) يعنى چنان كه اطفال راه مى‌روند.

و نيز فرمود كه: هر كه نماز صبح و خفتن را در جماعت بكذارد پس او در امان خداست و هر كه ظلم بر او كند پس خدا را ظلم كرده است و هر كه حقير شمرد او را، خدا را حقير شمرده است. (٦٩)

و در تهذيب از حضرت امام جعفر صادق ـ عليه السلام ـ روايت كرده كه حضرت

(٦٤) وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٢٩١.
(٦٥) همان.
(٦٦) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٦.
(٦٧) نماز خفتن: نماز عشا.
(٦٨) تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ٢٥.
(٦٩) من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٣٧٧.