ميراث، بابى را به اين امر اختصاص داده است. به موجب اين روايات، حركت، فرياد و گريه نشانه‌هاى حيات حمل هستند و به اين سبب استحقاق ارث دارد و ارث مى‌رساند.

از جمله آن روايات، موثقه موقوف بر عبداللّه بن سنان در مورد ارث بردن نوزاد از ديه است:

ارث نمى‌برد مگر گريه كرده و صداى او شنيده شود. (٢١)

ابن عون نقل مى‌كند كه از امام(ع) درباره نوزاد شنيده است:

نوزاد، هيچ از ديه ارث نمى‌برد مگر گريه كرده و صدايش شنيده شود. (٢٢)

در صحيحه ربيع بن عبداللّه است كه امام صادق(ع) درباره نوزاد فرمود:

اگر حركت كند ارث مى‌برد. (٢٣)

در صحيحه ديگرى ربيع مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق(ع) درباره جنين وقتى كه به دنيا آمده و حركت آشكارى از خود نشان دهد، فرمود:

ارث مى‌برد و ارث مى‌رساند؛ زيرا ممكن است لال باشد. (٢٤)

عبداللّه بن سنان از امام صادق(ع) نقل مى‌كند:

بر نوزادى كه گريه نكرده و فريادى بر نياورده ا ست نماز گزارده نمى‌شود و از ديه و غير آن، ارث نمى‌برد. اگر گريه كرد [ و پس از آن مُرد ] بر او نماز گزار و به او ارث بده. (٢٥)

در اين باب روايات ديگرى نيز به چشم مى‌خورند كه برخى صحيح و برخى موثقند؛ (٢٦) چنان كه صاحب وسايل باب ٤٦ از ابواب احتضار از كتاب طهارت را با عنوان «حكم موت

(٢١) وسائل الشيعه، ج ١٧، ص ٥٨٦، باب ٧، از ابواب ميراث الخنثى و ماأشبهه، ح ١.
(٢٢) همان، ح ٢.
(٢٣) همان، ح ٣.
(٢٤) همان، ح ٤.
(٢٥) همان، ح ٥.
(٢٦) وسائل الشيعه، ج ١٧، كتاب الميراث، باب ٧ از ابواب ميراث الخنثى و ما أشبهه.