آورند و اگر در روز فوت شود شب قضا مى كنند. به صورت مرسل از اميرمؤمنان (ع) روايت كرده كه پيامبر(ص) برمردى گذشت كه درحال خواندن نماز، دستانش را بالاى سرش گذاشته بود و فرمود: چه شده كه به مردمى برمى خورم كه دست هاى خود را بالاى سرشان مى گيرند كه گويا گوش هاى اسبان چموش است. (٨٠)

٢.گروهى همچون علامه حلى(م٧٢٦ق) و فاضل مقداد(م٨٢٦ق) به پذيرش مراسيل او تصريح كرده اند. علامه حلى دركتاب جهاد باب تقسيم اموالى كه لشكريان از اهل بغى به تصرف درآورده اند، پس از نقل روايتى از عمانى چنين مى گويد:

دليل ما روايت ابن ابى عقيل است. او از بزرگان علماى ما است و به جهت عدالت و شهرتش مراسيل او پذيرفته مى شود. (٨١)

فاضل مقداد درنقل همين روايت دراين باب مى گويد:

اين روايت را ابن ابى عقيل به صورت مرسل نقل كرده است و نظير او جز از ثقه به صورت مرسل نقل نمى‌كند، به ويژه آن كه اگر به روايت عمل شود. (٨٢)

علامه مامقانى نيز گفتارى نزديك به سخن فاضل مقداد دارد. (٨٣)

ديدگاه هاى نادر عمانى

هرمحققى مى داند كه دركتب فقهى به آراء نخستين گروه از فقها به دليل نزديكى آنها به دوران نصّ روايات، توجه ويژه اى شده است. چنان كه فتاواى ابن ابى عقيل و جعفى دركتاب الفاخر و ابن جنيد در المختصر الاحمدى در ديدگاه هاى فقهاى پسين به ويژه

(٨٠) ذكرى،ص١٧٩.
(٨١) مختلف الشيعه،ص٣٣٧.
(٨٢) التنقيح الرائع،ج١،ص٥٧٤.
(٨٣) تنقيح المقال،ج١،ص٢٩١.