كفت: سخن مكو او سخن كفته است و هر كه سخن كفت نماز جمعه او را ثوابى نيست، يعنى در اثناى خطبه. بعد از آن فرمود: همچنين شنيده‌ام از پيغمبر شما كه مى‌كفت. (٣٣)

و به روايتى ديكر از حضرت پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه و آله ـ منقول است كه: هر كه بشويد ـ يعنى جامه و بدن را ـ و غسل جمعه كند و زود بكند و زود به مسجد برود و به نزديك امام بنشيند و كوش بدارد به خطبه و سخن نكويد در اثناى آن او راست به هر كامى كه برداشته مثل اجر عبادت يك ساله كه روزها روزه داشته باشد و شب ها به عبادت برخاسته باشد. (٣٤)

و در كتاب دعائم آورده كه حضرت امير المؤمنين ـ عليه السّلام ـ پاى برهنه به نماز جمعه مى‌رفت [ براى بزرگداشت آن ] و نعلين را به دست [ چپ ] مى‌كرفت و مى‌فرمود: اين موطن خداست. (٣٥)

و در كتاب مذكور از حضرت پيغمبر ـ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ـ روايت كرده كه فرمود: در شدت كرما به نماز جمعه رفتن، حج فقراى امت من است. (٣٦)

و در تهذيب از حضرت امام صادق ـ عليه السّلام ـ از پدرش از جدّش روايت كرده كه: اعرابى به خدمت حضرت پيغمبر ـ صلى اللّه عليه و آله و سلّم ـ آمد كه او را قُليب مى‌كفتند. پس كفت: يا رسول اللّه، به درستى كه من چند نوبت مهياى حج شدم و ميسّرم نشد. آن حضرت فرمود: اى قليب، ملازم شو نماز جمعه را كه آن حج مساكين است. (٣٧)

و در كتاب امالى از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ روايت كرده كه هر مسافرى كه نماز جمعه بكذارد از روى رغبت و محبّت، به آن ببخشد حق تعالى او را اجر

(٣٣) الحدائق الناظره، محقق بحرانى (م ١١٨٦ ق)، تحقيق محمد تقى ايروانى، قم، جامعه مدرسين، ج ١٠، ص ١٩٦.
(٣٤) مسند احمد (م ٢٤١ ق)، بيروت، دار صادر، ج ٤، ص ١٠.
(٣٥) دعائم الاسلام، ج١، ص١٨٢.
(٣٦) همان، ج ١، ص ١٨١.
(٣٧) تهذيب الاحكام، ج ٣، ص ٢٣٧.