شده كه طول روز يا شب در تمامى مناطق قطبى شش ماه است، همه جا صحت ندارد و اين سخن تنها در مورد نقاطى كه در مرز خط نود درجه قرار دارند، صحيح است. اما مناطقى كه ميان خط نوددرجه و خط ٦٧ درجه قرار دارند بر حسب دورى و نزديكى از اين دو خط، از طول شب و روز متفاوتى برخوردارند اگر چه همگى اين ويژگى را دارند كه داراى روز يا شب طولانى هستند.

نكته سوم: گذشت كه برخى مناطق نزديك خط ٦٧ درجه، در طى ٢٤ ساعت، از روز و شب برخوردارند و ممكن است [ طول شب و روز در اين مناطق به اين صورت باشد كه ] بيست و دو ساعت آن شب و دو ساعت ديگر، روز باشد يا برعكس. مردم اين مناطق اگر چه از روز يا شب طولانى برخوردارند، با اين حال بايستى فرايض خود را ]از قبيل نماز وروزه ] بر طبق روز و شب، و مشرق و مغربى كه دارند، به جا آورند. به اين صورت كه بيست و دو ساعت روزه بگيرند و نمازهاى يوميه را در طى دو ساعت انجام دهند، و راه ديگرى وجود ندارد و امكان ندارد [در اين مناطق ] بتوانيم حكم روز را در شب و يا حكم شب را در روز اجرا كنيم.

اما بحث در مورد مناطقى است كه بالاتر از خط ٦٧ درجه قرار دارند، يعنى مناطقى كه با گذشت ٢٤ ساعت، شب ياروز ندارند. آنچه در كلام صاحب عروه مطرح شده، همين مورد است.

نكته چهارم: متبادر از كلمات فقها در اين زمينه اين است كه در مناطق قطبى شب و روز از هم متمايز نيستند و زمان يافقط روز است و يا شب. به همين دليل اقوال فقها متفاوت شده در مورد كيفيت اقامه فرايض در اين مناطق و اين كه چگونه مى شود در حالى كه خورشيد در ميان آسمان است، نماز مغرب و عشا و يا در حالى كه هوا شديدا تاريك است، نماز ظهر و عصر را به جا آوريم.

از اين رو احتمالات پيشين را مطرح كرده اند و ملاحظه شد تنها احتمالى كه صاحب عروه بعيد ندانسته بود [قابل طرح و بررسى ] باقى ماند و آن احتمال اين بود كه: نماز و روزه افرادى كه در اين مناطق به سر مى برند بايستى بر طبق بلاد