رابط علم و دین - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٧ - پيش گفتار

است. حتي در جايي که مي‌فرمايد: «وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ»[١]، ساير مکاتب فکري و رفتاري را «دين» به حساب آورده است ولي آنها را باطل و موجب خسران و زيان‌کاري در آخرت مي‌داند. روشن است که بر اساس اين اصطلاح، دين به دو قسم حق و باطل، و الهي و الحادي تقسيم مي‌شود، ولي باطل بودن و الحادي بودن برخي اديان موجب نمي‌شود که از «دين» بودن خارج شوند.

تعريفي که اميل دورکيم از دين ارائه مي‌کند به اين اصطلاح بسيار نزديک است، آنجا که مي‌گويد:

دین عبارت است از نظام يک‌پارچه‌اي از باورها و اعمال مربوط به امور مقدس،‌ و به ديگر سخن، اموري مجزا و ممنوع؛ باورها و مناسکي که همه کسانی که به آنها وفادارند را در اجتماع اخلاقی واحدي به نام کليسا[٢]متحد می‌کند.[٣]

به نظر مي‌رسد علامه طباطبايي نيز همين ويژگي را براي معناي عام دين کافي مي‌داند، آنجا که مي‌نويسد:

٣. Emile Durkheim, The Elementary Forms of the Religious Life (London: George Allen & Uniwin, ١٩١٢): p. ٦٢.