زندگي انسان در اين جهان، مبتني شده‌اند که مورد قبول دين نيستند. ديني يا اسلامي‌کردن این علوم مستلزم کشف و ترویج نظريات و تفسيرها، و تجويز روش‌ها و رفتارهايي است که با باورها و ارزش‌هاي اسلامي سازگار باشند.

سوگمندانه بايد گفت: در حدود يک قرن تلاش بر آن بوده است که در کشورهاي اسلامي، ازجمله جمهوري اسلامي ايران، نظريات و کتاب‌هايي در دانشگاه‌ها تدريس شوند و در دسترس عموم قرار بگيرند که با دين ميانه خوبي نداشته باشند. گويا تعمدي در کار است که در علوم مختلف، به‌ويژه علوم انساني، کتاب‌هايي ترجمه و منتشر شوند که با مباني و ارزش‌هاي ديني در تضاد باشند. شواهد بسياري حاکي از آن است که روند حاکم بر نظام آموزشي و پژوهشي رسمي کشور ريشه در همان تفکري دارد که براي تعطيلي مساجد و مدارس ديني، ممنوعيت مجالس عزاداري و روضه‌خواني، و برداشتن چادر از سر زنان مسلمان تلاش مي‌کرد. آنچه بدبيني نسبت به اين روند را تأييد مي‌کند آن است که با وجود آن‌که در رشته‌هاي گوناگون علوم، حتي در ميان انديشمندان غربي و غيرمسلمان، عالماني هستند که با دين و خداپرستي موافقند و نظريات نسبتاً قابل قبولي دارند، ولي نظريات و آثار ايشان ترجمه نمي‌شوند، در کتاب‌هاي درسي مورد بحث قرار نمي‌گيرند، و یا به عنوان منبع پژوهش به دانشجويان معرفي نمي‌شوند.

البته همان‌گونه که اشاره شد، همة علوم را نمي‌توان به اين معنا به ديني و غيرديني، اسلامي و غيراسلامي تقسيم کرد. علومي که