از اعتبار بيشتري برخوردار است. البته در مواردي بسيار نيز احکام مشخصي دربارة مسائل جزئي بيان شده است که بايد به آنها نيز ملتزم بود. مسألة مهم این است که در موضعی که دين وظیفة ما را تعیین کرده‌ است، برای تعیین تکلیف به دنبال منبع دیگری نباشیم.[١]بنابراين، آنچه گاهي به عنوان دين حداکثري[٢]مطرح مي‌شود و مقصود از آن اشاره به فرضيه‌اي است که معتقد است همة مطالب دانستني دربارة هستي، چيستي، چرايي، و ارزش‌هاي خاص و عام ممکن را بايد از ميان الفاظ و عبارات کتاب و سنت استخراج نمود،‌ امري موهوم است و با تعاليم و مدعاي دين مبين اسلام سازگاري ندارد.

«علم» برحسب تعريف مورد قبول، مجموعه قضايايي است که از موضوع و محمولي تشکيل شده، پاسخي براي اثبات يا نفي مي‌طلبند. هر تلاشي در اين راه، تلاشي از سنخ آن علم به شمار مي‌رود که به تناسب علم مربوط نام هاي مختلفي بر آن مي‌نهند؛ فقاهت (در فقه)، تفلسف (در فلسفه)، و پژوهش علمي (در علوم تجربي). بنابر اين تعريف، اولاً، تک‌گزاره‌هايي که حاکي از واقعيات نفس‌الامري يا مبيّن روابط ارزشي باشند علم تلقي نمي‌شوند؛ ثانياً رشته‌هاي علمي که مشتمل بر گزاره‌هاي ارزشي و دستوري باشند در دايرة علوم جاي مي‌گيرند؛ ثالثاً روش علم منحصر در تجربه حسي نخواهد بود،

[١] ر.ک: محمد تقی مصباح یزدی، «علم و دین»، در مجموعه مقالات وحدت حوزه و دانشگاه و بومی و اسلامی‌کردن علوم انسانی، ٢٧آذر ٧٨، ص١٢١.

٢ . Maximalism