ترجمه: همانا دين مسيري است که مقصد آن رسيدن به سعادت حقيقي است،‌ و سعادت حقيقي همان هدف مطلوبي است که يک موجود بر حسب ترکيب وجودي خويش حقيقتاً طلب مي‌کند و براي رسيدن به آن به ابزارهاي کمالي مجهز گشته است.

از نظر اسلام (و بسياري از ديگر اديان)، فقط يک دين صحيح وجود دارد و بقيه اديان باطل‌اند. اين تعريف، «دين» را به دين آسماني صحيح منحصر مي‌سازد که موجب کمال حقيقي انسان مي‌شود، و ديگر نظام‌هاي اعتقادي و رفتاري را که يا کلاً باطل‌اند و يا عناصري از عقايد باطل و خرافات در آن‌ها وجود دارد، شايستة نام «دين» نمي‌داند،‌ بلکه آنها را «دين ‌ـ‌ نما»، دين‌هايي جعلي، دروغين، تقلبي، يا «شبه‌دين» مي‌داند. در قرآن کريم، دين به اين معنا نيز به‌کار رفته است، آنجا که مي‌فرمايد: «إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ»[٢]؛ يعني فقط يک دين وجود دارد و آن اسلام است.

طبق اين اصطلاح، دين يعني دين حقي که از طرف خداي متعال نازل شده است. پاية اين دين را اعتقادات تشکيل مي‌دهد که شامل مباحث هستي‌شناسانة مطابق با واقع است و در قالب قضايايي خبري

[١] همو، تفسير الميزان، ‌ج٧،‌ ص ١٩٢. [٢] آل عمران (٣): ‌١٩.