تجربة‌ حسي است. بنابراين، در صورتي که پيامبر بفرمايد به من وحي شده است که اين مسأله بدين‌گونه است، جاي شک و شبهه‌اي در آن باقي نمي‌ماند، هرچند تجربة حسي آن را نشان ندهد. ملاک داوري در اينجا، وحي قطعي الهي است. ممکن است برخي معرفت يقيني در حوزة دين را غيرممکن تلقي کنند، چرا که احتمال دارد در نقل کلام پيامبر و امامان صلوات‌الله‌عليهم‌اجمعين خطا رخ داده باشد. احتمال چنين خطايي هرچند قابل انکار نيست، ولي اين به معناي اشتباه در علم ديني نيست، همان‌گونه که احتمال اشتباه در انجام عمليات رياضي وجود دارد، ولي اين احتمال موجب نمي‌شود رياضيات را غيرقابل اعتماد دانسته، قواعد آن را يقين‌آور به‌شمار نياورند. بنابراين، احتمال اشتباه‌کردن عالمان در يک علم، به معناي آن نيست که اين علم اصولاً با اشتباهات درآميخته و کلاً غيرقابل اعتماد است.

نکتة ديگر آن است که (همان‌گونه که در مبحث روابط محتوايي علم و دين گذشت) درصورتي که معرفت تجربي ظني با معرفتي يقيني (خواه عقلي يا نقلي) تعارض پيدا کنند، معرفت يقيني بر علم تجربي حاکم مي‌شود و آن را تحت‌الشعاع خود قرار مي‌دهد. اين قانون معرفت بشري است و با قراردادهاي اعتباري قابل نقض نمي‌باشد. بنابراين، اگر در برابر يک نظرية ظني علمي که از راه تجربه به‌دست آمده است، معرفتي قطعي وجود داشته باشد که با روش نقلي و تعبدي به دست آمده است، معرفت يقيني و قطعي بر معرفت ظني حاکم است، و در اين صورت، معيار نهايي براي داوري همان دليل شرعي قطعي است و نه تجربه.