دهد، و از سوي ديگر با توجه به تلاش‌ها،‌ زحمات، و مصيبت‌هايي که ايشان در اين راه تحمل کرده‌اند، انگيزه‌اي قوي پيدا کند که اين راه پر پيچ و خم و دشوار را بپيمايد تا به سرمنزل مقصود و کمال نهايي الهي دست يابد. اين اهداف با شناخت اجمالي و ظني نسبت به جزئيات نيز حاصل مي‌شود. انسان حتي اگر به يقين نرسد که (به عنوان مثال) در روز عاشورا دقيقاً چه کسي کدام‌يک از ياران سيدالشهداء عليه‌السلام را به شهادت رساند، عواطفش تحريک مي‌شود و انگيزة جانفشاني در راه دين در او تقويت مي‌شود. به همين دليل، براي ذکر مصيبت‌هاي امامان معصوم کافي است که آنچه در منابع معتبر نقل شده است، و احتمالي بيش از پنجاه درصد در مورد آن وجود دارد ملاک قرار گيرد، و نيازي به گزارش‌هاي يقين‌آور نيست.

با توجه به انواع گزاره‌هاي ديني، شيوة برخورد با موارد تعارض آنها با گزاره‌هاي علمي روشن مي‌شود. همان‌گونه که در جدول زير نشان داده شده است، در اسلام، فرض تعارض ميان معرفت يقيني ديني با معرفت يقيني علمي منتفي است. در سه فرض باقي‌مانده، اگر يکي از معرفت‌ها يقيني و ديگري ظني باشد، معرفت يقيني بر معرفت ظني مقدم خواهد شد. درصورتي که معرفت ديني و علمي هر دو ظني باشند، ظن مربوط به هرکدام قوي‌تري باشد بر ديگري مقدم مي‌شود، و اگر فرض شود که هردو مساوي باشند، هيچ‌يک نمي‌تواند ديگري را نفي کند؛ درنتيجه، شخص نمي‌داند کدام معرفت درست است. در چنين موارد نادري بايد از قضاوت