دسته سوم به مسائلي اختصاص دارد که هدف از ذکر آنها در منابع ديني، الزاماً آگاهي افراد از آن حقايق با همة دقايق آنها نيست، بلکه از آنها به مثابه پلي براي رسيدن به هدفي ديگر استفاده شده است. اشاره به برخي مسائل تاريخي در قرآن کريم و روايات معصومان عليهم‌السلام از اين قبيل است. به همين دليل، قرآن کريم در نقل حوادث تاريخي معمولاً وارد جزئيات نمي‌شود، بلکه آنچه در اين‌گونه مسائل مهم است، نتيجه‌اي است که از آن مي‌گيرد؛ نتايجي چون انذار و تبشير، برانگيختن روحية شکرگزاري، تعميق معرفت انسان‌ها نسبت به صفات کمال و جلال الهي، نقويت عواطف ديني، و مانند آنها. از اين‌روست که مي‌بينيم در قرآن کريم، مثلاً، به تعداد اصحاب کهف اشاره نمي‌کند، يا محل وقوع آن را متذکر نمي‌شود، چرا که اين جزئيات در هدف قرآن از ذکر اين حادثة تاريخي نقشي ندارند. همچنين آنچه از تاريخ زندگي ائمه علیهم السلام و جزئيات مربوط به ولادت يا شهادت ايشان به دست ما رسيده است، به ندرت به حد يقين مي‌رسد، و گاه در آنها اختلاف نظرهاي بسياري را شاهديم. در چنين مسائلي نيازي ضروري به معرفت يقيني وجود ندارد، بلکه آنچه براي هدف دين مهم است آن است که انسان با شناخت اجمالي، و احياناً ظني، نسبت به اين حوادث و فداکاري‌ها، از يک سو اهداف بلند آن بزرگواران را دريابد تا در زندگي خود به عنوان الگو مد نظر قرار