واقع مربوط به نگاه عالم است و نه مربوط به خود علم. اگر پديده‌ها به عنوان «طبيعت» مطالعه شوند و مسائل علمي بريده از انتساب به خدا بررسي شوند، اين نگاه به مسائل علمي ديني نيست بلکه سکولار است، اما اگر با اين نگاه به علم نظر شود که هر آزمايشي انجام مي‌شود، بررسي فعل خدا و سنت‌هاي او در آفرينش است، مي‌شود علم ديني. پس تفاوت علم ديني و غير ديني در نگاه عالم است نه در محتواي علم.

دربارة اين نظريه بايد گفت: اگر در ميان گزاره‌هاي علوم گزاره‌هايي وجود داشته باشند که صددرصد مطابق واقع بوده، نسخ يا ابطال نشوند، قطعاً منافاتي با حقايق و آموزه‌هاي ديني نخواهد داشت. اما آنچه در محافل علمي مطرح است، در کتاب‌ها و آثار علمي منعکس مي‌شود، و تحت عنوان رشته‌هاي علمي در دانشگاه‌ها تدريس مي‌شود، چنين نيستند. نظرياتي که در علوم ابراز مي‌شوند، ابتدا به صورت فرضيه است. پس از آن‌که فرضيه‌اي به وسيلة مشاهده و تکرار تأييد مي‌شود، به صورت نظريه‌اي ابراز مي‌شود، و در نهايت هم احتمال دارد پس از چندي به کلي ابطال شود و نظريه‌اي ديگر جايگزين آن گردد. تاريخ علم مملوّ از همين تحولات و فراز و نشيب‌هاست. آن‌چه امروزه به نام علم شناخته مي‌شود و در کتاب‌هاي علمي و دانشگاهي مطرح مي‌شود، شامل نظريات و مطالبي است که گاهي با يکديگر تضاد دارند. اکنون اين سؤال مطرح مي‌شود که کدام‌يک از اين‌ها مطابق با واقع است و حقيقتاً کشف از فعل الهي مي‌کند تا بگوييم مطابق با دين است؟ به