اشتراک و هم‌پوشي ميان آنها موجب مي‌شود تا امکان تعارض يا تعامل در حوزة مشترک فراهم آيد، و در شرايطي که اين دو حوزة‌ معرفتي با يکديگر تعامل داشته‌باشند، سخن گفتن از «علم ديني» موجّه خواهد بود.

با توجه به معاني و اصطلاحات گوناگوني که براي علم و دين بيان شد، روشن مي‌شود که هم واژه علم و هم واژه دين معاني متعددي دارند. در ميان بسياري از اصطلاحات علمْ وجه مشترکي يافت نمي‌شود، و بنابراين حکم مشترک لفظي را پيدا مي‌کنند.[١]دربارة واژة دين نيز وضع به همين منوال است. از اين‌رو، تعيين قلمرو آنها به‌صورت مطلق ممکن نيست، بلکه تصميم‌گيري و قضاوت در اين‌باره بستگي به تعيين اصطلاح و تعريفي دارد که براي هر يک از اين دو واژه مد نظر قرار مي‌دهيم. درنتيجه، بايد جدولي ترسيم کرد و در آن، روابط هريک از معاني مختلف علم را با هر يک از معاني دين تعيين نمود. از حاصل‌ضرب اين معاني

[١] مشترک لفظي در برابر مشترک معنوي است و به الفاظي اشاره دارد که براي نشان دادن چند معناي بي ارتباط با يکديگر وضع شده‌اند، مانند واژة «شير» در فارسي که هم بر شير خوراکي دلالت دارد، و هم بر شير درنده، و هم ... . از سوي ديگر، مشترک معنوي واژه‌اي است که هرچند معناهايي مختلف را نمايندگي مي‌کند، ولي در ميان اين معناها وجه مشترکي وجود دارد که مي‌توان گفت اين لفظ اصالتاً براي حکايت از همان جنبة مشترک وضع شده است، مانند واژة «علم» که باوجود معاني اصطلاحي متعدد (به برخي از مهم‌ترين آنها اشاره کرديم)، مي‌توان گفت وجه مشترک همة آنها «آگاهي و معرفت» است.