«بسم الله الرحمن الرحيم انهاه المولى الفاضل البارع التقى النقى الذكى الالمعى اللوذعى مولانا أفضل- وفقه‌الله تعالى لمراضیه- سماعاً و تحقيقاً و تصحیحاً و ضبطاً في مجالس آخرها أواخر شهر جمادى الثانية من شهور سنة احدى و سبعين و ألف. و أجزت له أن يروي عنّي ما سمعه منّى بأسانیدی المتصلة الی أرباب العصمة(علیهم‌السلام) آخذا علی من الاحتیاط الذی لایضلّ سالکه و لا تظلم مسالکه. نمقه بيمناه الجانیة الفانیة أحقر عباد الله محمّد باقر بن محمّد تقي، حامداً مصلياً مسلماً.» (فهرست نسخه‌های خطی مرکز احیاء میراث، ج٢، ص٤٥٥، نسخه‌ی ش٢٨٨٧) ؛ (میراث حدیث شیعه، دفتر٤، ص٥٣٩.)

گواهی ششم (گواهی اوّل به خان محمّد اردبيلى)

خان محمّد اردبيلى نزد علّامه كتب حديثى شيعه را خوانده و علّامه چند بار براى وى گواهى قرائت و اجازه‌ی نقل روايت داده، که یکی از آن‌ها را بعد از قرائت کتاب من لا یحضره الفقیه، در آخر جمادى الثانى ١٠٧١ق در حاشيه «باب بدو النكاح واصله» نگاشته است. در پایان جزء سوم همین نسخه مولى عبدالله ‌بن‌ محمّد تقى مجلسى (برادر علّامه مجلسى) نیز براى همين خان محمّد، گواهی قرائتی نگاشته است.

متن درسی: من لایحضره الفقیه

تاریخ پایان درس: آخر جمادى الثانى ١٠٧١.

محل تحریر گواهی: من لا یحضره الفقیه (باب بدو النکاح و اصله)

متن گواهی

«بسم الله الرحمن الرحيم انهاه المولى الفاضل الذكى مولانا محمّد – أیده الله تعالى - سماعاً و تحقيقاًو ضبطاً في مجالس آخرها أواخر شهر جمادى الثانية لسنة احدى و سبعين و ألف. نمقه بيده الجانیة الفانیة أحقر عباد الله محمّد باقر بن محمّد تقي – عفی عنهما- حامداً مصلياً مسلماً.» (فهرست نسخه‌های خطی مرعشی، ج٦، ص٢٨٧، نسخه‌ی ش٢٣٠٤) ؛ (اجازات الحديث، حسينى اشكورى، ٤١.)