الامام و الصحابى و التابعى و غيرهم و فى معناه... فعلهم و تقريرهم»؛ حديث اعم است از سخن رسول، امام، صحابى، تابعى و ديگران و فعل و تقرير آنان نيز در حكم سخنانشان است. (شهید ثانی، ١٤١٣، ص٢٨.)

جايگاه سنّت

ارزيابى جايگاه "سنّت" از چهار جهت:

١. از نگاه قرآن؛

٢. از نگاه روايات؛

٣. از نگاه عالمان مسلمان؛

٤. از نگاه كاركرد و نقش عملى سنّت.

قرآن از دو منظر جايگاه سنّت را تبيين نموده است:

اوّل: تبيين حجيّت سنّت كه بالطبع در كنار اثبات حجيّت سنّت، جايگاه سنّت به‌عنوان دومين منبع و آبش‌خور دست‌يابى به اوامر و نواهى خداوند را نيز به اثبات مى‌رساند.

دوم: قرآن غیر از دريافت و ابلاغ وحى، تبيين و تفسير قرآن را نيز جزء مسئوليت‌هاى پيامبر اکرم دانسته است. آن‌جا که آورده است: «وَأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ.» (سوره‌ نحل، آیه٤٤‌.) و اين قرآن را به سوي تو فرود آورديم تا براي مردم آنچه را به سوي ايشان نازل شده است، توضيح دهي و اميد كه آنان بينديشند.

بر اساس اين آيه، قرآن به سبب ويژگى‌هاى خاصّ خود، نيازمند تفسير و تبيين است و اين تفسير به پيامبر و در پى ايشان به اهل‌بيت‌ (علیهم‌السلام) واگذار شده است.

افزون بر اين، قرآن سنّت را يكى از مراجع حل اختلافات مردم - اعم از اختلافات فكرى و مرافعات جارى- دانسته است. آن‌جا که آورده است: «فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ.» (سوره‌ نساء، آیه ٥٩.)؛ پس هرگاه داراي اختلاف نظرباشيد، آن را به خدا و پيامبر عرضه بداريد. مقصود از رسول، بنا به تفسير حضرت امير، سنّت پيامبر است. (نهج البلاغه، خطبه ١٢٥.)