لَیحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِین.» (سوره‌ زمر، آیه‌٦٥.) ـ «یا أَیهَا النَّبِی لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِی مَرْضاتَ أَزْواجِكَ.» (سوره‌ تحریم، آیه١.)

شیوه نگارش

سیّد مرتضى در این كتاب، بدون استدلال به سخنان ائمه اطهار(علیهم‌السلام) و با استدلال به حكم عقل و با استناد به قواعد ادبى و علم لغت به پاسخ‌گویى آن شبهات پرداخته و قدرت فراوان خود را در استدلال‌هاى منطقى و علم ادبیات و لغت به اثبات رسانده است.

ایشان در این كتاب، به بسیارى از روایات جعلى اشاره دارد و ضعف آن روایات را با حكم عقل به اثبات رسانده است.

روش طرح بحث راجع به پیامبران

شیوه‌ی سیّد مرتضی در طرح شبهه، شیوه‌ای یکسان و روشمند بوده است. چکیده‌ای از روش وی عبارت است از:

١ـ ابتدا تحت عنوان «مسأله» آیه و شبهه‌ی آن را مطرح می‌کند و بعد تحت عنوان «الجواب» پاسخ می‌دهد:

(مسألة): فقوله تعالى: «و عصى آدم ربه فغوى.» قالوا: «و هذا تصریح بوقوع المعصیة التی لاتكون إلا قبیحة، و أكده بقوله «فغوى» ...(الجواب): یقال لهم امّا المعصیة فهى مخالفة الامر... .»

٢ـ درباره‌ی برخی انبیا چند شبهه و درباره‌ی برخی، به ذکر یک آیه‌ی متشابه، بسنده کرده است.

٣ـ در میان انبیا، درباره‌ی پیامبر اسلام علاوه بر آیات، به ذکر روایات نیز پرداخته و شبهات درباره‌ی آن را پاسخ می‌دهد.

ساختار پاسخ‌گویی سیّد مرتضی به شبهات