اعتقادنامه‌ «creed» برگرفته از واژه لاتینی «credo» به‌معنای «من اعتقاد دارم» است و به‌معنای بیانیه‌های رسمی است که در آن اعتقادات و باورهای مسیحی انعکاس یافته است. اعتقادنامه‌ها به‌عکس اعتراف‌نامه‌ها که به یک فرقه‌ی خاص اختصاص دارد، تمام کلیسای مسیحی را در بر می‌گیرد. از نظر صاحب‌نظران مسیحی علّت اصلی پیدایش این اعتقادنامه‌ها، نیاز شدید به ارایه‌ی خلاصه‌ای سهل‌الوصول از آیین مسیحیّت بود که در مناسبت‌های عمومی قابل استفاده باشد؛ نظیر آیین تعمید که در کنار پذیرش نوکیشان عقاید مسیحی به آنان ابلاغ می‌شد. اعتقادنامه رسولان و اعتقادنامه نیقیه از مشهورترین اعتقادنامه‌های مسیحیان است که در مراسم مهم و عمومی خوانده می‌شود. در اعتقادنامه رسولان از خدا، عیسی مسیح، و روح القدس و نیز الوهیّت مسیح و روز رستاخیز صحبت به‌میان آمده است. در اعتقادنامه نیقیه ضمن تأکید بر الوهیت عیسی، این جملات گنجانده شده است:

«امّا کلیسای جهانی و رسولان، کسانی را که سخنان زیر را می‌گویند لعنت می‌کند: "زمانی بوده است که پسر وجود نداشته است"،" او وجود نداشته است و بعد به وجود آمده است،" " او از نیستی به وجود آمده است. »" (همان، ص٥٧ و ٥٨.)

کلیسا افزون بر اعتقادنامه‌ها، اعمال و مناسکی ویژه را طراحی کرد که به اذعان عموم متالهان مسیحی در کتاب مقدّس از آن‌ها گفت‌وگو نشده است. نظیر آیین تعمید، علامت صلیب، یا چرخیدن به‌سمت شرق در حین عبادت یا نیایش مخصوص عشاء ربانی، یا سه بار غوطه‌ور خوردن در آب غسل تعمید. (گروهی از نویسندگان، ١٣٧٩، ص٤٧.)

جایگاه سنّت در میان متالهان مسیحی

از مباحث پیش‌گفته دانسته شد که سنّت مسیحی عبارت است از: «آموزه‌ و اعمال کلیسا از آغاز تاکنون که یا بیانگر تفسیر کتاب مقدّس است یا بیان‌گر آن دسته از آموزه‌ها و اعمالی است که کتاب مقدّس از آن‌ها ساکت است.»