اوّلین گواهی درسی از علّامه مجلسی که تاکنون شناخته شده، متعلق به سال١٠٦٤ق است. این گواهی را علّامه مجلسی بعد از اتمام تدریس اصول کافی، در پایان نسخه‌ای از آن، برای شاگردش محمّد ابراهيم نصيرى در ربیع الثانی١٠٦٤ق نوشته است. بر اساس این گواهی علّامه در بیست و هفت ‌سالگی به تدریس کتاب کافی مرحوم کلینی اشتغال داشته است.

این نسخه در کتاب‌خانه ملّى تبريز به شماره‌ی ٣٠٧٤ نگه‌داری می‌شود. (فهرست نسخه‌های خطی، کتاب‌خانه ملّى تبريز، ج ١، ص٨٤.) و متن آن چنین است: «بسم الله الرحمن الرحيم أنهاه المولى الاوّلى الفاضل الذكي الالمعي ميرزا محمّد ابراهيم النصيري أيده الله تعالى، قراءة و تصحيحا و تدقيقا في مجالس آخرها بعض أيام شهر ربيع الثاني من شهور سنة أربع و ستين بعد الالف من الهجرة و أجزت له دام عزه أن يروي عني كل ما صحّت لي روايته واجازته بحق روايتي و اجازتي عن مشايخي و أسلافي رضوان الله عليهم. و كتب القاصر الخاسر ابن محمّد تقي محمّد المدعو بباقر عفى الله عنهما، حامدا مصلياً مسلماً.» (اجازات الحديث، حسينى اشكورى،١٥٠.)

آخرین گواهی تدریس

آخرین گواهی درسی از علّامه مجلسی که تاکنون شناخته شده است، سال١١١٠ق - یک سال قبل از درگذشت علّامه- است. این گواهی را علّامه برای مولی محمّد علی مشهدی در جمادی الثانی ١١١٠ بعد از اتمام تدریس کتاب "السماء و العالم" بحار الانوار نوشته است. از این گواهی معلوم می‌شود که علّامه در آخر عمر خود به تدریس بحار الانوار اشتغال داشته است:

«بسم الله الرحمن الرحيم أنهاه المولى الاوّلى الفاضل الصالح الفالح الورع الذكي التقی مولانا محمّد علی المشهدی – وفقه الله تعالی لمراضیه – سماعا و تصحيحا و ضبطا في مجالس آخرها آخر شهر جمادی الاخرة لسنة (١١١٠) فأجزت له – کثر الله أمثاله – أن یروی عنّی كل