متکلّمان مسیحی نیز براساس دو دیدگاه «سنّت١» یا دیدگاه حداکثری و «سنّت٢» یا دیدگاه حداقلی برای سنّت یکی از دو نقش را قایل هستند. بر اساس «دیدگاه سنّت١» سنّت، تنها نقش تفسیر و تبیین کتاب مقدّس را بر عهده دارد؛ زیرا کتاب مقدّس جامع بوده و چیزی از آموزه‌های دینی، در آن مسکوت گذاشته نشده است؛ امّا بر اساس دیدگاه «سنّت٢» سنّت، افزون بر نقش تفسیر و تبیین کتاب مقدّس به‌عنوان منبعی مستقل و هم‌سنگ با کتاب مقدّس نقش‌آفرینی کرده است.

ب. تفاوت‌ها

میان سنّت مسیحی و سنّت اسلامی از سه جهت اساسی، تفاوت است که عبارتند از:

١. زمان شکل‌گیری پدیده سنّت؛

٢. گستره‌ی زمانی کارکرد سنّت؛

٣. منشأ حجیّت سنّت.

١. زمان شکل‌گیری پدیده سنّت

در اسلام، مفهوم سنّت هم‌زاد با نزول آیات قران و با اعتباربخشی به قول و فعل پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) تحقق می‌یابد و به‌گونه‌ای که مسلمانان از آغاز می‌دانستند که می‌بایست در کنار آیات قرآن به رسول اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) برای تفسیر آیات قرآن و تبیین آموزه‌های مسکوت گذاشته شده در قرآن به پیامبر مراجعه کنند. چنان‌که قرآن در کنار روایاتی از پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) بر حجیّت و اعتبار سنّت ولوی تأکید کرده است؛ بنابراین در اسلام چنان نبود که پس از گذشت یک یا دو سده‌ی‌ از رحلت پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) کسی درباره‌ی نیازمندی به سنّت و لزوم اعتباربخشی به آن سخن گفته باشد؛ در حالی که در جهان مسیحیّت چنان‌که اشاره شد، پس از گذشت بیش از یک سده‌ی‌ از عروج عیسی مسیح(علیه‌السلام) و از دوره آباء، با پدید آمدن اختلاف بر سر برخی از آموزه‌های مسیحیّت هم‌چون الوهیّت مسیح، یا آموزه‌ی تثلیث یا برای تنظیم اعتقادنامه‌ها و اعمال مسیحی و با دخالت مستقیم کلیسا در این زمینه و تشکیل شوراهای مشورتی و پس از صدور آرا، سنّت