مؤلّف، هفتاد مرتبه از شعر شاعرانی مانند: أعشی، فرّاء، حسّان بن ثابت، الهذلیّ، امرؤ القیس، الخنساء، ابوالاسود الدئلی، الاخطل، حاتم طائیّ، عمرو بن کلثوم و کمیت بن اسدی، به‌جهت اغراض زیر بهره برده است:

برای اشاره به معنای اصلی یک واژه،[٢٩] به‌جهت صحّت یک تأویل،[٣٠] تأیید کاربرد لغت در غیر معنای معمول،[٣١] تأیید استعمال معنای مجازی یک کلمه[٣٢]‌ و یا صحّت حذف یکی از قسمت‌های جمله چون الف ‌استفهام. و گاهی نیز برای القای یک شبهه و اشکال از شعری که متضمن ایراد مربوط به بحث است، استفاده می‌کند.[٣٣] که گاهی چند شعر را برای یکی از موارد فوق ذکر می‌کند. شیوه‌ی مؤلّف در بخش تنزیه ائمه(علیهمالسلام) در استفاده از شعر، متفاوت است. وی در این بخش برای تأیید و یا اشاره به معنای اصلی از شعر بهره نبرده است؛ بلکه برای تقویت

[٢٩]. اکثر موارد بدین غرض از شعر بهره برده است؛ مثل گرفتن معنای اصلی واژه «غوی» در تنزیه حضرت آدم، ص٤٤.

[٣٠] . مثل تأویل بردن آیه «انه عمل غیر صالح» به این جمله: «ان ابنک ذو عمل غیر صالح» که مضاف حذف گردیده است، ص٥٧.

[٣١]. در داستان حضرت ابراهیم، «صُرهنّ» أی: قطعهن و فرّقهن، ص ٧٥.

[٣٢]. داستان قدم نهادن خداوند در جهنم، در پس فریاد جهنم به «هل من مزید»!، ص٢٠٢.

٥٢. در داستان حضرت ابراهیم در آیه «هذا ربی» أی: أ هذا ربی. که در شعر عرب نیز این امر آمده است. ص٦٣.

[٣٣]. در فصل «أن علیاً لم یندم علی التحکیم» شعری را از آن حضرت نقل می‌کند که اشاره به عدم رضایت از حکمیت دارد، ص٢٣٣.