٤. این سنّت، یا به سبب انتساب او به پیامبر آسمانی - حضرت عیسی- که به‌معنای حکایت‌گری پیامبران از خواست و مشیت الهی است و یا به‌علّت ارتباطش با آسمان، به وساطت روح القدس، مقدّس انگاشته شده و قابلیت تمسّک و عمل بدان را یافته است.

به نظر برخی از محقّقان، اصطلاح سنّت برای نخستین بار، در نامه‌ی اوّل "پولس" به "قرنتیان" آمده است. آن‌جا که پولس می‌گوید: «من آنچه را به شما می‌گویم از سرورمان عیسی مسیح دریافت کرده‌ام. آن سروری که در شام آخر به او خیانت شد... . (قرنتیان اوّل،١١:٢٣.)

در این متن دو نکته قابل توجّه است: اوّل این‌که سنّت به شکل مأخوذ از عیسی مسیح تلقی شده است. (غلاطیان،١:١٢) ؛ (همایون همتی، ١٣٧٩،٤٤.)

دوم این‌که "لویسی" سنّت را چنین معرفی کرده است:

«ما عیسی مسیح را از طریق سنّت، در خلال سنّت و در سنّت مسیحیان نخستین می‌شناسیم... صرف اندیشه انجیل بدون سنّت، در تعارض آشکار با حقایق است.» (رابرت م. گرنت؛ دیویت تریسی، ١٣٨٥، ص١٩١.)

نکاتی درباره‌ی مفهوم اصطلاحی سنّت مسیحی

از آنچه درباره مفهوم اصطلاحی سنّت آورده شد، نکات ذیل قابل استفاده است: