شهيد ثاني در بيان فايده‌ی اين علم مي‌گويد: «هدف اين علم، شناخت آن احاديثي است كه مي‌توان آن‌ها را پذيرفت و بدان عمل نمود و در مقابل نيز، شناخت احاديثي كه نبايد آن‌ها را پذيرفت؛ بلكه بايد از آن‌ها دوري نمود.» (پیشین.)

برخی اشکالی را در جدایی این علم از دیگر علوم حدیثی قابل خدشه می‌دانند و قایل هستند که اصطلاحاتی که در این علم به طور جداگانه بحث شده است، باید در همان علم رجال و فقه الحدیث بحث شود و نیاز به تأسیس علم جدیدی با عنوان اصطلاحات نیست.

ایشان قایل هستند، همان‌طور که در هر دانشی اصطلاحات آن علم در ابتدای همان آن دانش به‌عنوان مقدمات و مبادی مطرح می‌شود، در علوم حدیثی هم باید این‌گونه باشد و لیکن این‌گونه درست نیست؛ چرا که در علم درایه چنین نیست که اصطلاحات دو علم رجال و فقه الحدیث در آن، بحث شود؛ بلکه در آن از اصطلاحاتی بحث می‌شود که مربوط به متن و سند است؛ امّا به رجال و فقه الحدیث مربوط نمی‌شود.[٧٣] [٧٤]

[٧٣]. در این زمینه باید مقاله‌ای جدا نوشته شود.

[٧٤]. برخي از نخستین نگاشته‌های در این علم، عبارتند از: البداية الدراية، نوشته‌ی شهيد ثاني (م ٩٦٥ه.ق)؛ الرعاية في علم الدراية، نوشته‌ی شهيد ثاني (م ٩٦٥ه.ق)؛ الوجيزة في علم الدراية، نوشته‌ی شيخ بهايي (م١٠٣١ه.ق)؛ مِقْباسُ الهِداية في علم الدراية، نوشته‌ی عبدالله مامقاني (١٣٥١ه.ق). درایه الحدیث نوشته‌ی دکتر شادی نفیسی.