١. خاستگاه پیدایش مفهوم سنّت مسیحی، پایان قرون وسطی؛ یعنی، از سده‌ی‌ چهاردهم میلادی بوده و پیش از این گرچه سنّت به‌معنای عقاید و اعمال کلیسا دارای کارکرد گسترده‌ای بود؛ امّا اظهارنظر درباره‌ی ماهیّت، چندو‌چون، گستره کارکرد مفهوم اصطلاحی سنّت - و هر آنچه که می‌توان از آن به نظریه‌ پردازی در این باره یاد کرد - پس از سده‌ی‌ چهاردهم در میان مسیحیان رایج شد.

٢. از دلایل عمده‌ی پیدایش مفهوم و پدیده سنّت در دوران پایانی قرون وسطی، بازنگری و بازکاوی اختلافات و مناقشاتی بود که قرن‌ها به‌صورت‌های مختلف در میان متکلمان مسیحی رواج داشت و کلیسای بزرگان مسیحیّت از رهگذر تبیین مفهوم و جایگاه سنّت در فکر چاره‌جویی علمی برای رفع این مناقشات برآمدند.

٣. در مفهوم اصطلاحی سنّت به این نکته توجّه شده که مسیحیّت، چه برای تفسیر آموزه‌های مبهمی که در کتاب مقدّس آمده و چه برای تبیین آن دسته از اعمال و آموزه‌های مسیحی که کتاب مقدّس از آن‌ها ساکت است، به منبعی دیگر به نام «سنّت» نیازمند است.

٤. سنّت اصطلاحی به این معنا است: «آموزه‌ها و اعمال کلیسا از آغاز تاکنون که ناظر به تفسیر و تبیین کتاب مقدّس است یا بازگو کننده آن دسته از آموزه‌هایی است که کتاب مقدّس از آن‌ها ساکت است.»

در این تعریف چند نکته قابل‌ توجّه است:

الف. بخشی از سنّت اصطلاحی مسیحیّت ناظر به آموزه‌هایی که از آن به عقاید یاد می‌شود و بخشی دیگر ناظر به اعمال است که از آن به شریعت تعبیر می‌گردد؛ به‌عنوان مثال: آموزه‌ی کلیسا مبنی بر «الوهیت» حضرت مسیح و آموزه «تثلیث» یا نجات مربوط به عقاید و قوانین مورد تأکید کلیسا درباره‌ی قربانی و غسل «تعمید» ناظر به اعمال است. عبارت نقل شده از شورای ترنت «سنّتی را که به ایمان و اخلاقیات مبتنی است» بیانگر این دو قسم است.

ب. وقتی گفته می‌شود کلیسا، مقصود از آن مجموعه‌ای گسترده از متألهان مسیحی است که