به آن می‌بینیم که تعداد قابل توجّهی از روایات آن در کتب اربعه به‌خصوص "الکافی" و "من لایحضره الفقیه" نیز، ذکر شده است و این نشان از اعتبار احادیث این کتاب دارد. شاید دلیل اعتماد مؤلّف به این احادیث، وثوق الصدوری بودن ایشان باشد و با توجّه به قراینی که برای ایشان ظاهر بوده است، احادیث را معتبر و صحیح می‌دانسته‌اند.

تعداد احادیث

همان‌طور که ذکر شد، تعداد احادیث این کتاب حدود ٥٧٨ روایت می‌باشد؛ هرچند شیخ آقابزرگ طهرانی در «الذریعة» نوشته است: (جامع الأحادیث النبویة الفُ حدیث)؛ (الذریعة، ج٥، ص٣١.) و سیّد امین نیز در «أعیان الشیعة» نیز همین تعداد را گفته است، (أعیان الشیعة، ج٤، ص٨١.) حال آن‌که با شمارشی که انجام شد، تعداد واقعی احادیث، حدود ٥٧٨ روایت می‌باشد؛ مگر این‌که با تقطیع روایات، تعداد آن‌ها به هزار برسد که بعید است. احتمال دیگری که ممکن است به ذهن برسد، این است که گفته شود در بعضی از نسخه‌ها تعداد احادیث هزار بوده است و نسخه‌ای که الان موجود است، افتادگی دارد، این احتمال نیز بعید است؛ زیرا ابواب این کتاب به تعداد حروف الفبا است و کتاب موجود نیز تمام ابواب را دارا است و افتادگی ندارد. نکته‌ی‌ دیگری که محتمّل است و در مقدمه‌ی چاپ جدید کتاب، محقّق آن، این احتمال را ذکر کرده است، ممکن است که مرحوم آقابزرگ طهرانی دچار اشتباه شده باشند و سیّد امین نیز به تبع ایشان همین تعداد را گفته باشند. (مقدمه چاپ جدید كتاب جامع الاحادیث، ص٤٣.)

مشایخ و شاگردان

برخی از مشایخ و کسانی که مؤلّف از آن‌ها نقل روایت نموده است عبارتند از:

محمّدبن علی بن الحسین ابوجعفر الصدوق؛

سهل‌بن احمد الدیباجی: «لا بأس به كان يخفى أمره كثيرا ثم ظاهر بالدين في آخر عمره.‌»؛ (معجم رجال الحدیث، ج٨، ص٣٣٣.)