«حديث يعني فعل، قول و تقرير پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) صحابه[٥٨] و تابعين [٥٩] از ايشان.» (جلال الدین سيوطي، تدريب الراوي، بیروت، دارالکتب العربی، ١٤١٤هـ.ق، ج١، ص٢٣.)

تفاوت كلي اين تعريف با تعريف شيعه آن است كه گفته‌هاي صحابه و تابعين را نيز حديث ناميده‌اند؛ امّا در نزد علماي شيعه، گفتار صحابي هنگامي قبول می‌شود كه از گفتار، اعمال و يا تأييداتي كه معصومين(علیهم‌السلام) بر اعمال ديگران دارند، حكايت كند و الا صحابي يا تابعي كه از خطا و گناه مصون نيستند، تنها به اين دليل كه زمان يا خود پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) و يا صحابه و تابعين را درك كرده‌اند، نمي‌توان سخن ايشان را قابل اعتبار دانست و آن را حديث ناميد؛ امّا درباره‌ی اهل‌بیت(علیهم‌السلام) این‌گونه نیست؛ چرا که برای اثبات عصمت ایشان در کتاب‌های

[٥٩]. تابعي در لغت به معني پيرو و دنباله روست و در اصطلاح عبارتست از شخصي كه صحابي رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) را ملاقات نموده و مسلمان هم از دنيا رفته است.