«كل أمر ثبت بدلیل قاطع غیر محتمل فلیس یجوز أن نرجع عنه و نشكك فیه لأجل أمر محتمل... و لو كان ظاهره أقرب إلى الخطاء و أدنى إلى مخالفة الصواب بل الواجب فی ذلك القطع على مطابقة ما ظهر من المحتمل لما ثبت بالدلیل و صرف ما له ظاهر عن ظاهره و العدول به إلى موافقة مدلول الدلالة التی لا یختلف مدلولها و لا یتطرق علیها التأویل.» (ص١٤٤.)

٢- استفاده از لغت و استعمال‌های لغوی

از جمله، درباره‌ی آیه «و عصی آدم ربَّه فغوی.» با فهمیدن معنای اصلیِ «عصی» و «غوی» شبهه‌ی عدم عصمت برطرف می‌گردد؛ گاهی نیز خواننده را به ترکیب صحیح جمله متوجّه می‌سازد؛ برای مثال، درباره‌ی نسبت دروغ که طبق آیه «بل فعله کبیرهم ... ان کانوا ینطقون.» به حضرت ابراهیم داده می‌شود، این‌گونه جواب می‌دهد:

«الخبر مشروط غیر مطلق لأنه قال إِنْ كانُوا ینْطِقُونَ و معلوم أن الأصنام لا تنطق و أن النطق مستحیل علیها، فما علق بهذا المستحیل من الفعل أیضا مستحیل و إنما أراد إبراهیم(علیه‌السلام) بهذا القول تنبیه القوم و توبیخهم.» (ص٢٢.)