حديث همان‌طور كه بيان شد، سخن معصوم را گويند؛ امّا براي انسان‌هايي كه در چند قرن بعد از معصومين(علیهم‌السلام) حضور دارند، ديگر شنيدن از خود معصوم(علیه‌السلام) امكان‌پذير نبوده؛ چرا كه معصومين(علیهم‌السلام)[٥٧] در چند قرن پيش حضور داشته‌اند و بحث شنيدن از ايشان قابل تصوّر نيست.

پس آنچه در اين ميان مهم است، راه‌هاي رسيدن اين سخنان، از طريق كساني است كه آن كلام را به نسل‌های بعد انتقال مي‌دهند يا براي ایشان حكايت مي‌كنند.

اين حكايت، گاه حكايت سخن ايشان مي‌باشد، گاه حكايت يكي از اعمال و كارهايي است كه معصومين(علیهم‌السلام) انجام داده‌اند و گاه حكايت تأييدي است كه ايشان بر عمل يكي از مسلمانان دارند كه در اصطلاح، آن را تقرير مي‌نامند.

حديث در نزد اهل سنّت

تعريف حديث در نزد اهل سنّت، به دقّتي كه علماي شيعه در تعريف حديث دارند، نيست. «سيوطي» يكي از علماي عامه، حديث را اين‌گونه تعريف مي‌كند:

[٥٧]. به جز مهدي موعود(عج) امام دوازدهم شیعه که در پس پرده‌ی غیبت قرار دارند و شیعه معتقد به زنده بودند و ظهور ایشان می‌باشند.