و از آن‌جایی که محتوای کتاب نیز منزّه کردن پیامبران و امامان از خطاست؛ بنابراین، نظر نجاشی و آقابزرگ به صواب نزدیک‌تر است. اضافه بر آن‌که خود مؤلّف نیز در مقدمه، كتاب خود را با همین عنوان می‌خواند.

ب. اعتبار و انتساب کتاب به مؤلّف

اعتبار ‌و انتساب کتاب به مؤلّف، از راه‌های گوناگون اثبات می‌شود. در این بین، دو راه شناخته شده‌تر را برای صحّت انتساب کتاب تنزیه الانبیاء برگزیده می‌شود:

- تصریح خود نویسنده

نویسنده، در تألیفات دیگر خود، به نگارش این کتاب و ارجاعات وی در این کتاب به دیگر تألیفات خود تصریح کرده است. گفتنی است، سیّد مرتضی در تألیف این کتاب، در مواردی به دیگر تألیف خود، «الشافی فی الامامه» با عباراتی مانند: « قد ذكرنا تفصیل هذه الجملة فی كتابنا الشافی فی‌الإمامه» اشاره کرده و ارجاع داده است.[١٩] و یا « قد استقصینا هذا المعنى ‌فی ‌كتابنا الشافی‌ فی الإمامه و أوضحناه.» هم‌چنین در دیگر تألیفات‌ خود نیز به این‌کتاب

[١٩]. به ترتیب: تنزیه‌الأنبیاء: ص١٣٦ و ١٨٢ ـ هم‌چنین در دیگر صفحات مثل: ١٤١، ١٥٥، ١٥٨، ١٣٤ و ١٨٤.