سنّت منقول از حواریان عیسی(علیه‌السلام) که منتسب به آن پیامبر آسمانی است، منشأ سنّت کلیسا که بیشترین کارکرد سنّت مسیحی در این عرصه است، الهام روح القدس دانسته شده است.

باید پرسید، آیا الهامی که هویت و حقیقت و گستره فراگیری آن هم‌چنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و احتمال هرگونه اشتباه در تلقی آن هیچ‌گاه منتفی نیست، چگونه می‌تواند مبنای حجیّت سنّت باشد؟!

اگر چنین الهامی روشن، وجود داشته باشد، چرا در منازعه میان " آتاناسیوس" که به الوهیّت عیسی(علیه‌السلام) اعتقاد داشت و "آریوس" که به بشری بودن عیسی(علیه‌السلام) باورمند بود، تنها " آتاناسیوس" از الهام الهی بهره‌مند بوده که شورای نیقیه به نفع آتاناسیوس رأی داد؟! و اگر چنین الهامی حقیقت داشته باشد،‌ چرا از آغاز تاکنون میان سه فرقه‌ی اصلی مسیحیّت یعنی کاتولیک، ارتودکس و پروتستان در بسیاری از مسایل مهّم الهیّات نظیر حدود و ثغور کتاب مقدّس، آموزه‌هایی هم‌چون تثلیث و الوهیّت مسیح اختلاف وجود دارد؟ و چرا الهی‌دانانی که منکر اساس اعتبار سنّت‌ هستند؛ نظیر اصلاح‌گرایان بنیادستیز، از چنین الهامی بهره ندارند؟! آیا کلیسای کاتولیک می‌تواند مدّعی باشد که تنها پاپ‌ها و اسقف‌های این کلیسا، آن‌هم در جایی که دارای اکثریّت باشند، از الهام روح القدس بهره دارند؟!

خلاصه و نتیجه‌گیری

از مجموع مطالبی که در این مقاله در باره‌ی بررسی تطبیقی میان سنّت اسلامی و سنّت مسیحی، ارایه‌ شده، به نتایج ذیل می‌توان دست یافت:

١. از نگاه عموم متکلمان و متالهان اسلام و مسیحیّت نیاز به سنّت به‌عنوان مفسّر قرآن و کتاب مقدّس یا بیا‌نگری آموزه‌ها و مناسک مسکوت گذاشته شده در کتاب آسمانی، اجتناب‌ناپذیر است.

٢. سنّت از نگاه مسلمانان به معنای گفتار، کردار و تقریر معصومان است؛ هرچند عالمان اهل