همان‌گونه که از تعریف اصطلاحی سنّت مسیحی دانسته شد، سنّت به‌معنای آموزه‌ها و اعمال کلیسا از آغاز تاکنون است. بر این اساس نه تنها سنّت نقل شده از کلیسا از دوره آباء برای مسیحیان معتبر است؛ بلکه آنچه را که امروز کلیسای مسیحی به‌عنوان اعمال یا آموزه‌ای دینی اعلام می‌کند، هم‌چنان بسان کتاب مقدّس و هم‌سنگ با آن دارای حجیّت خواهد بود. با توجّه به این‌که نقش سنّت از نگاه مسیحیّت تنها به تفسیر و تبیین و رفع ابهام‌های کتاب مقدّس محدود نمی‌گردد و کلیسا به‌عنوان منبع مستقل و دین‌شناخت شناخته شده، می‌توان به میزان خطیر بودن ادعای گستردگی کارکرد سنّت از آغاز تاکنون پی‌برد. آیا متکلّمان و متالهان مسیحی تا این اندازه با استناد به ادعای بهره‌مندی کلیسا، از فیض روح القدس بدون هیچ کم‌و‌کاستی ایمان دارند که نگران لغزش کلیسا و در غلتیدن در خطاهای فکری و عملی نباشند؟!

این درحالی است که کارکرد سنّت از نگاه عالمان اهل‌ سنّت تا دوران رحلت پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) در سال دهم هجری و از نگاه عالمان شیعه تا آغاز غیبت کبری در سال (٣٢٩ هجری) پایان پذیرفته است. باری، از نگاه شیعه اگر امام عصر(علیه‌السلام) ظهور کند با حضور معصومانه او سنّت هم‌چنان دارای کارکرد خواهد بود؛ امّا این کجا و ادعای استمرار حجیّت سنّت کلیسا تا به امروز کجا؟!

٣. منشأ حجیّت سنّت

چنان‌که اشاره شد، منشأ حجیّت سنّت پیامبر و اهل‌بیت(علیهم‌السلام) عصمت آنان و استناد به وحی مستقیم یا غیرمستقیم الهی است؛ به این معنا که معتقدیم به استناد آیه «ما ینطق عن الهوی» فعل و قول معصوم آینه‌ی تمام‌نمای اراده و خواست الهی بوده و به مثابه‌ی آن است که خداوند خود به آن فعل یا قول فرمان داده باشد؛ چه، باورمندی به مقوله‌ی عصمت، نه تنها تعمّد به کذب؛ بلکه هر گونه احتمال راه‌یافت خطا در افعال یا اقوال معصوم را منتفی می‌سازد؛ امّا در مسیحیّت منشأ حجیّت سنّت با صرف‌نظر از