عرصه‌های از جمله وحی و الهام به او واگذار شده است. امّا مسیحیان روح القدس را یکی از صفات ذاتی خدا دانسته و آن را به معنای «وجود فعّال و حیا‌ت‌بخش خدا در مخلوقات» یاد می‌کنند. بدین جهت از آن در کنار پدر و پسر به‌عنوان یکی از «اقانیم ثلاثه» یاد می‌کنند. (برای تفصیل بیشتر ر.ک، توماس میشل، ١٣٧٢، ص٧٩.)

بر اساس این نگرش، خداوند از آغاز تا فرجام آفرینش به صورت روحی فعّال و حیات‌بخش به‌صورت مستقیم فیض خود و از جمله الهام را بر بندگان خود به‌ویژه بندگان صالح ارسال می‌کند. متکلمان مسیحی بر اساس همین نگره معتقدند که عهد عتیق و عهد جدید را که نویسندگان عموماً گمنامی در طی ١٥٠٠ سال فراهم کرده‌اند، نگاشته‌ی خداوند است؛ نه از این جهت که کتاب مقدّس بسان قرآن لزوماً کلام و گفتار خداوند یا حتّی املای او باشد؛ بلکه الهام اوست به نویسندگان کتاب مقدّس.

آنان بر اساس همین نگرش معتقدند که متالهان کنونی مسیحی و در رأس آن پاپ هم‌چنان از فیض خاص و الهام روح القدّس بهره‌مندند. پس اگر قرار باشد مبنای نگارش عهد عتیق و عهد جدید الهام روح القدس باشد، البته به طریق اولی آنچه را که متالهان مسیحی پس از عروج عیسی به‌عنوان تفسیر کتاب مقدّس ارایه کرده یا اعمال و آموزه‌هایی که در موارد سکوت کتاب مقدّس بازشناسانده‌اند، سراسر مستند بر چنین الهامی است.

«با وجود چنین الهامی البته سنّت مسیحی یعنی آموزه‌ها و اعمال کلیسا محترم، مقدّس و معتبر خواهد بود. عبارت پیش‌گفته از مصوبه‌ی شورای ترنت نشانگر این دو نکته است آن‌جا که در این مصوبه آمده است: «شورای ترنت ... سنّتی را که به‌عنوان ایمان و اخلاقّیات مبتنی است و به‌عنوان امری که شفاهاً از عیسی مسیح دریافت گردیده یا الهام‌بخش آن‌ها روح‌ القدس بوده ... می‌پذیرد و تقدیس می‌کند.»

عبارت «شفاهاً از عیسی مسیح دریافت گردید» ناظر به منشأ نخست؛ یعنی، استناد سنّت به دریافت شفاهی از حضرت عیسی و عبارت «یا الهام‌بخش آن‌ها روح القدس بوده» بیانگر نوع دوم؛ یعنی، استناد سنّت به الهام روح القدس است.