«حَدِيثٌ تَدْرِيهِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفٍ تَرْوِيهِ وَ لَا يَكُونُ الرَّجُلُ مِنْكُمْ فَقِيهاً حَتَّى يَعْرِفَ مَعَارِيضَ كَلَامِنَا وَ إِنَّ الْكَلِمَةَ مِنْ كَلَامِنَا لَتَنْصَرِفُ عَلَى سَبْعِينَ وَجْهاً لَنَا مِنْ جَمِيعِهَا الْمَخْرَجُ .» (بحارالانوار، ج‌٢، ص١٨٥.)

اگر حديثي را خوب بفهمي، بهتر از آن است كه هزار حديث را روايت كني و هيچ‌كدام يك از شما فقيه و دانشمند نمي‌شود تا اين‌كه سخنان كنايه‌اي و سربسته‌ی ما را بفهمد؛ چرا كه گاه سخنان ما هفتاد تفسير دارد كه براي توجيه هر يك از آنان پاسخي در نزد ما است.

با خواندن اين روايت، دانسته مي‌شود كه امامان معصوم(علیهم‌السلام) خود اوّلين كساني بودند كه سفارش به آموختن اين نوع از مسایل مي‌کردند.

فایده‌ی دیگری که از این علم به دست می‌آید،‌ این است که می‌توان نزدیک‌ترین معنایی که مقصود معصوم(علیه‌السلام) بوده است، کسب کرد و نتیجه‌ی نهایی این است که هر شخص،