آنچه از بيان ذكر شده به‌دست مي‌آيد، اين است كه بخشي از اين علم، تنها، جنبه‌ی نظري دارد و بخشي ديگر از اين علم فقط جنبه‌ی تحقيقِ ميداني و كاربردي داشته و نياز است كه آموزنده‌ی اين علم، با مراجعه‌ی مستقيم به منابع رجالي، شخصيّت راوي را نقد و بررسی کند.

فعّاليّت عملي اين علم، مانند رجوع كسي است كه براي دانستن معناي لغتي به يك كتاب لغت رجوع مي‌كند.

در اين بخش لازم است كه با کتاب‌هایی که در این‌باره‌، به همین هدف نوشته شده است، مراجعه کرد و با رجوع به ترجمه‌ی هر راوی، صفات ویژه‌ای که در قبول سخن او دخیل است، پی‌ برد.

بدين معنا كه براي فهم "ثقه" و يا "غيرثقه بودن" يك راوي، بايد به اين دسته از كتاب‌هاي رجالي مراجعه کرده و با تك‌تك راويان احاديث آشنا شد.

مطالعه‌ی این دسته از کتاب‌ها این‌گونه نیست که لازم باشد از اوّل تا آخر آن را مطالعه کرد و بر آن تسلّط پیدا کرد؛ بلکه همان‌گونه که با کتاب‌های فرهنگ لغت عمل می‌شود؛ باید عمل کرد؛ بدین معنا که برای دانستن معنای لغتی به همان قسمت مراجعه ‌شود، در این‌باره‌ نیز، باید به همان قسمتی که درباره‌ی راوی، سخنانی گفته شده است، مراجعه کرد.

مهم‌ترین کتاب های رجالی

منابع اوّلیه‌ی رجالي (كه از قرن سوم تا پنجم نوشته شده است.)

منابع اوّليه‌ی رجالي شيعه (آشنايي با علوم حديث، ص٢٢٧.)