بنابراین با توجّه به ادلّه‌ی فوق و این‌که مؤلّف از اساتید شیخ صدوق می‌باشد و خود شیخ صدوق نیز برای ایشان طلب رضوان نموده است، ایشان از اجلاء می‌باشند و مهم‌تر این‌که صدوق او را توصیف به «الفقیه» کرده و بنابر نظر برخی از رجالیون از جمله میرداماد صاحب «الرواشح السماویة» این لفظ افاده‌ی "وثاقت"می‌کند. (الرواشح السماویة، ص١٠٣.)

طبقه‌ی مؤلّف

مؤلّف یكی از مشایخ شیخ صدوق است که جناب صدوق از او روایت نقل می‌کند و البته مؤلّف هم از شیخ صدوق روایت نقل می‌کند، هم‌چنین از راویانی كه متوفی قرن چهارم می‌باشند، روایت نقل می‌كند.

برخی از راویانی كه از آن‌ها نقل روایت می‌كند عبارتند از:

«سهل‌بن احمد الدیباجی (متوفای٣٧٠)، ابو محمد هارون بن موسی (متوفای ٣٨٥)، ابوالمفضّل محمّد بن عبدالله الشیبانی و محمّد بن وهنان و أبی عبدالله حسین ‌بن هارون الضّبی و محمد بن احمد بن الغطریف (متوفای ٣٨٧).»

بنابراین می‌توان چنین نتیجه گرفت که ایشان از علمای قرن چهارم و پنجم هجری و معاصر شیخ صدوق بوده است.

تألیفات

مرحوم كراجكی در الفهرست برای ایشان ٢٢٠ كتاب برشمرده که در قم و ری تصنیف كرده است؛ امّا با تأسف، باید چنین گفت که حتّی اسامی آن كتب نیز به ما نرسیده است تا چه برسد به نُسخ آن‌ها مگر كتبی كه از تعداد انگشتان دست تجاوز نمی‌كند.

امّا تألیفات ایشان:

١. ادب الإمام و المأموم (روضات الجنات، ج٢، ص١٧٢)؛ (أعیان الشیعة، ج٤، ص٨٣)؛