مرجعیت آن شد... . در پاسخ به مناقشات مختلفی که در کلیسای نخستین وجود داشت و به‌ویژه با احساس خطر از ناحیه‌ی آیین گنوسی به تدریج شیوه‌ای «مبتنی بر سنّت» برای درک بخش‌هایی از کتاب مقدّس مطرح شد.» (آلیستر مک گراث، ١٣٨٢، ص٢٩٤ ـ ٢٩٦.)

در ادامه‌ی مقاله در بررسی علل پیدایش پدیده سنّت در میان مسیحیان، دیدگاه این متکلم مسیحی تقویت خواهد شد که وجود مناقشات مختلف در کلیسای نخستین، منشأ اصلی پیدایش پدیده‌ی سنّت بوده است. این امر افزون بر آن‌که علّت پیدایش این پدیده را تبیین می‌کند، مفهوم و کارکرد سنّت اصطلاحی مسیحی را نیز معلوم می‌گرداند. بر این اساس، مهم‌ترین عنصر معنایی سنّت مسیحی «دیدگاه‌ها و آموزه‌های کلیسا» است که در آغاز، بیش‌تر به‌صورت غیر مکتوب خودنمایی می‌کرد. البته خاستگاه اوّلیه‌ی دیدگاه و اعمال کلیسا در آغاز، بیشتر ناظر به تفسیر کتاب مقدّس بوده است؛ امّا آرام آرام حداقل از نگاه شماری از متکلمان مسیحی، به‌عنوان منبعی مستقل در کنار کتاب مقدّس به رسمیّت شناخته شد. جان آدام مولر ـ بنیان‌گذار مکتب کاتولیکی توبینگن ـ در کتاب «سمبولیسم» که در سال ١٨٣٢ منتشر شد، درباره‌ی سنّت چنین گفته است:

«سنّت همان کلام زنده است که در قلوب مؤمنان جاودانه گشته است. به این معنا که معنای عامی است، تفسیر مقدّس قابل اطمینان است. اعلامیه‌ای که در هر موضع مورد بحث و مناقشه از آن سخن می‌گوید، عبارت است از دوران کلیسا، از این‌رو، کلیسا در موضوعات ایمان، داور است. سنّت، به معنای عینی، همان ایمان عمومی در همه‌ی اعصار است که با شهادت‌های بیرونی تاریخی تجلّی یافته است. به این معنا، سنّت معمولاً ضابطه، معیار تفسیر کتاب مقدّس و قاعده‌ی ایمان است.» (همان، ١٣٨٤، ص٣٥٦ و ٣٥٧.)

"جان هیک" بخشی از مصوبه‌ی شورای ترنت را چنین گزارش کرده است:

«شورای ترنت - مربوط به کلیسای کاتولیک- اعلام نمود که این شورا با همان اخلاص و احترامی که تمام کتاب‌های عهد قدیم و جدید را می‌پذیرد و حرمت می‌نهد (زیرا خداوند، نویسنده‌ی‌ آن‌هاست) همین‌طور، سنّتی را که به ایمان و اخلاقیات مبتنی است و به‌عنوان امری که شفاهاً از عیسی مسیح دریافت گردیده یا الهام‌بخش آن‌ها