ظاهر این کلام نیز همانند نظرات و گفته‌های بالا، این کتاب را برای علی بن الحکم بن الزبیر ثابت می‌کند؛ امّا با کمی تأمل و با استفاده از نقل‌های ابن‌حجر می‌توان دریافت که این راوی برخلاف گفته‌های فوق علی بن الحکم معروف نیست و علی‌بن الحکم راوی از ابن‌عمیر کتاب رجالی نداشته است و تعبیر «له کتاب» از نجاشی و شیخ منطبق بر کتاب رجال نیست؛ بلکه کتاب حدیثی مراد است. برای اثبات این ادعا، به ذکر نمونه‌هایی اکتفا می‌شود:

١) ابن‌حجر در ترجمه‌ی «الحسین بن احمد بن عامر» و «الحسین بن ابراهیم بن احمد المؤدب» و«الحسین بن إبراهیم القزوینی» می‌گوید؛

• الحسین بن أحمد بن عامر الأشعری (ج٢، ص٢٦٥)؛

«ذکره علی بن الحکم فی شیوخ الشیعه و قال کان من شیوخ أبی جعفر الکلینی صاحب

[٤٧] . این‌که ابن‌حجر به تمامی این آثار به‌طور مستقیم دست یافته باشد، بدون آن‌که رجالیون شیعه از آن نقلی داشته باشند، بسیار بعید است و شاید ابن‌حجر در میان نوشته‌های «ابن ابی طی» به آنها دست یافته باشد. ر. ک. فصل‌نامه تراثنا، ربیع الثانی ١٤٢٢، مقاله استاد ارجمند جناب حجة الاسلام آقای جعفریان، ص١١٢.