آنچه متکلمان و عالمان مسیحی درباره سنّت مسیحی می‌شناسند، با آنچه محدثان و متکلمان اسلامی از سنّت اراده می‌کنند، تفاوت‌های ماهوی بسیاری دارد. برای این که این امر روشن گردد، سنّت از نگاه مسیحیّت، از سه منظر بررسی می‌شود:

١. مفهوم لغوی و اصطلاحی سنّت؛

٢. زمینه‌های پیدایش سنّت مسیحی؛

٣. جایگاه سنّت مسیحی.

مفهوم لغوی سنّت

واژه «tradition» در لغت به‌معنای چیزی است که به دیگری تحویل داده شده است؛ هر چند می‌تواند به‌معنای «عمل تحویل دادن» نیز باشد. (آلیستر مک گراث، ١٣٨٤، ص٤٧) ؛ (آریان‌پور، ١٣٨٥، ج٦، ص٥٣١٢.)؛ این واژه در کارکرد و مرحله استعمال به‌معنای مختلف هم‌چون سنّت، عرف،‌ رسم، سیرت، شریعت، روایت به کار رفته است. (آریان‌پور،١٣٨٠، ج٦، ص٥٣١٢.)؛ این‌که چگونه ریشه‌ی لغوی این کلمه از معنای «تحویل دادن» به مفهوم «عرف و رسم» تحول یافته جای پرسش و تأمل دارد؛ امّا به هر روی حداقل معنای کلمه «tradition» به مفهوم لغوی سنّت در زبان عربی ـ که به‌معنای رسم، عادت و شیوه به کار می‌رود ـ نزدیک است.

مفهوم اصطلاحی سنّت

"کالستون ویر" برای مفهوم اصطلاحی سنّت، سه کارکرد ذکر می‌کند:

١. در یک معنای جامع، واژه‌ی سنّت شامل کلّ ایمان و عمل مسیحی می‌شود و نه تنها آموزه‌های اعتقادی، بلکه عبادت، هنجارهای رفتاری، تجربه زیستی و قداست را‌ از زمان عیسی مسیح تا امروز در بر می‌گیرد. سنّت به این معنای جامع در مقابل کتاب مقدّس قرار نمی‌گیرد؛ بلکه شامل آن نیز می‌شود؛ یعنی، کتاب مقدّس هم در درون سنّت وجود دارد.

٢. سنّت به معنای محدودتر می‌تواند از کتاب مقدّس متمایز باشد، به‌طوری که شامل