در جايى ديگر "اولوالامر" نيز بر پيامبر افزوده شده است: «وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ.» (سوره نساء، آیه٨٣ .) و اگر آن را به پيامبر و اولياي امر خود ارجاع دهند، به قطع ازميان آنان كساني‌ هستند كه آن را دريابند. مقصود از "اولى الامر" كه قادر به استنباط حكم الهى هستند، به تصريح روايات اهل بيت(علیهم‌السلام)‌ هستند.

جايگاه سنّت از نگاه عالمان فريقين را مى‌توان از نوع نگرش آنان به سنّت در رابطه با قرآن و تصريح آنان مبنی بر اين‌كه سنّت پس از قرآن دومين منبع دين‌شناخت و دومين منبع اجتهاد است و نيز مراجعه‌ی مكرّر به سنّت در تمام دانش‌ها نظير: فقه، كلام، اخلاق و... به‌دست آورد.

مقصود از كاركرد عملي سنّت، در نگريستن نقشى است كه سنّت در تبيين قرآن و تفسير احكام و گشودن عرصه‌هاى نو در دين‌شناخت ايفا مى‌كند. آنچه با نگريستن در كاركرد سنّت به دست مى‌آيد، اين است كه در هر يك از موارد کارکرد سنّت، اگر سنّت كنار گذاشته شود، بسان معمارى است كه در تكميل بنا، با كمبود مصالح روبه‌رو مي‌شود، در ترسيم بناى دين و انديشه دينى،