«سألت إملاء كتاب فی تنزیه الأنبیاء و الأئمة ع عن الذنوب و القبائح كلها ما سمی منها كبیرا أو صغیرا و الرد على من خالف فی ذلك على اختلافهم و ضروب مذاهبهم و أنا أجیب إلى ما سألت على ضیق الوقت و تشعب الفكر و أبتدئ بذكر الخلاف فی هذا الباب ثم بالدلالة على المذهب الصحیح من جملة ما أذكره من المذاهب ثم بتأویل ما تعلق به المخالف من الآیات و الأخبار التی اشتبه علیه وجهها ... .»[٢٤]

د) زمان تألیف

طبق اجازه‌نامه‌ای که سیّد مرتضی در شعبان سال٤١٧ هـ به شاگردش «ابوالحسن محمّد بن محمّد بصروی» داده و میرزا عبدالله افندی آن را عیناً در «ریاض العلماء» نقل کرده و نام این كتاب (تنزیه) در آن یافت می‌شود، می‌توان فهمید كه این كتاب قبل از سال ٤١٧ نگاشته شده

[٢٤]. از ابتدای عبارت ایشان در مقدمه چنین بر می‌آید که کتاب مورد بحث، در جواب به درخواستی در این زمینه تألیف شده است.