من خلفائهم، فان اجماعهم اجماع و عمل خلفائهم راجع ايضاً الى حقيقة الاجماع.» هم‌چنين لفظ سنّت بر آنچه صحابه بدان عمل كرده‌اند، اطلاق مى‌شود، اعم از آن‌كه در كتاب و سنّت يافت شود يا نه؛ زيرا عمل صحابه پيروى از سنّتى است كه براى آنان ثابت شده، هرچند براى ما نقل نشده است، يا مبتنى بر اجتهاد آنان يا جانشينان آنان است و اجماع صحابه اجماع و عمل جانشينانشان در حقيقت به اجماع بازگشت دارد. (شاطبی، ١٤٢٣، ص٦٧٢ و ٦٧٣.)

"شاطبى" براى اثبات شمول سنّت نسبت به عمل صحابه دو استدلال آورده است:

١. عمل آنان برخاسته از سنّت پيامبر است كه به هر دليل به دست ما نرسيده است.

٢. اجتهاد صحابه در صورتى كه با اجماع همراه باشد، سنّت است. بر اساس دليل نخست، سنّت صحابه تنها از آن جهت كه كاشف از سنّت پيامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم) است، سنّت محسوب شده و در حقيقت بازگشت به سنّت پيامبر دارد؛ امّا از دليل دوم او، استقلال كامل عمل صحابه در مشمول سنّت بودن استفاده مى‌شود. "شاطبى" براى دفاع از