ابن‌داود، ص١٦٤ش.) هم او را ثقه می‌دانند. صاحب ترجمه از بزرگانی چون ابراهیم بن هاشم(متوفی اواخر قرن سوم هجری) (ر.ک: الاحكام، ج١، ص٤٦٢، ح١٥٠٧.) و برقی(م٢٧٤یا٢٨٠ق) (ر.ک: الاحكام، ج١، ص٤١، ح١١٥.) نقل حدیث می‌کند و ثقاتی هم‌چون احمد بن ادریس اشعری(م٣٠٦ق) (ر.ک: امالي الصدوق، ص١٩٧، ح٢٠٨.) و سعد بن عبد الله قمی(م٢٩٩تا٣٠١ق) (ر.ک: تهذيب الاحكام، ج١، ص١٩٩، ح٥٧٨.) از او نقل روایت می‌کنند. وی از اساتید حدیث در نیمه‌ی دوم قرن سوم هجری بوده است.

به اشعری قمی چند عنوان کتاب نسبت داده شده كه چون فهمیده نمی‌شود که جزو جامع روایی او بوده یا كتبی مستقل محسوب می‌شده، همه‌ی عناوین ذكر می‌گردد:

١. فضل العجم و العربیه: آقابزرگ تهرانی این کتاب را از کتب موجود در درون« نوادر الحکمه» می‌داند. (الذريعه، ج١٦، ص٢٧٠، ش١١٢٧.)

٢. فضل العرب: صاحب الذریعه این کتاب را از کتب موجود در درون « نوادر الحکم» دانسته است. (همان، ش١١٢٨.)

٣. الجامع فی الحدیث: مرحوم آقابزرگ تهرانی احتمال داده این کتاب، همان " نوادر الحکمه" باشد (همان، ج٥، ص٢٩، ش١٣٣.) و اتان کلبرگ دلیل این احتمال را، نیامدن عنوان «الجامع» در منابع ترجمه‌ی مؤلّف می‌داند. (كتاب‌خانه ابن طاووس، ص٣٢٤.)

٤. الامامه. (الذریعه، ج٢، ص٣٣٣، ش١٣٢٩.)

٥. کتاب الطب: احتمالاً درباره‌ی احادیث طبّی بوده است. (همان، ج١٥، ص١٣٩، ش٩٢٨.)

٦. کتاب المزار. (همان، ج٢٠، ص٣٢٠، ش٣١٩٨.)

٧. کتاب الملاحم. (همان، ج٢٢، ص١٨٩، ش٦٦٣٦.)

٨. مناقب الرجال: کتابی رجالی بوده است که شیخ طوسی هم از آن نام می‌برد و ظاهراً از کتب موجود در درون«نوادر الحکمه» بوده است. (همان ج٢٢، ص٣٢٦،