الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤١٢ - احتجاج أبو الحسن علىّ بن موسى الرّضا عليهما السّلام در توحيد و عدل و جز آن دو بر مخالف و موافق و غريب و فاميل

تا بدين وسيله قدرت خود را به ملائكه نشان بدهد ، تا ملائكه بفهمند كه خداوند بر هر كارى توانا است ، سپس با قدرت و توانايى خويش ، عرش را بلند كرده و بر فراز آسمانهاى هفتگانه قرار داد ، آنگاه ، در حالى كه بر عرش خود تسلَّط و استيلا داشت ، آسمانها و زمين را در شش روز آفريد ، هر چند توانايى داشت كه در يك چشم بر هم زدن اين كار را انجام دهد ، لكن آنها را در شش روز آفريد تا با اين كار ، آنچه را كه در آسمانها و زمين مىآفريند ، كم كم و يكى يكى به ملائكه نشان دهد تا بوجود آمدن هر يك از آنها ، در هر مرتبه ، براى ملائكه ، دليلى باشد بر خداوند ، و خداوند ، عرش را به خاطر نياز ؛ نيافريده است زيرا او از عرش و تمام مخلوقات بىنياز است ، در مورد ذات حضرت حقّ نمىتوان گفت : بر روى عرش نشسته است زيرا او جسم نيست ، خداوند بسيار بسيار برتر و والاتر از صفات مخلوقين است .
امّا در بارهء اين فراز از آيه كه : « تا شما را بيازمايد كه كدامتان نيكوكارتريد » منظور اين است كه خداوند آنها را آفريد تا با طاعت و عبادت و تكاليف خود ، آنان را بيازمايد ، امّا نه به عنوان امتحان و آزمايش ، زيرا او هميشه همه چيز را مىدانسته است .
مأمون گفت : آسوده خاطرم كردى اى أبو الحسن ! خدا خاطرت را آسوده بدارد ! .