الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٤٩٣ - احتجاج امام رضا عليه السّلام در مطالبى مربوط به امامت و ويژگيهاى الهى آن و راه رسيدن به او ، و نكوهش افرادى كه انتخاب امام را جايز مىدانند ، و سرزنش غالبان در امامت ، و دستور توريه و تقيّه به شيعيان هنگام نياز به آن دو و حسن تربيت

و بىشكّ پروردگار ايشان منزّه و برتر از صفات مخلوقين و متعالى و بالاتر از خصوصيات محدودين است ، و بىترديد هر كه اين جماعت ( حجج الهى ) يا يكى از ايشان را بغير از خداوند معبود خود گيرد او از جملهء كافرين بوده و راه راست را گم كرده است .
مع الأسف آن جماعت غالى مخالفت كرده و دنبال هواى نفس خود را گرفته و در سركشى خويش سرگشته و كوردل ماندند ، پس آرزوهايشان بباد رفت و خواسته هاشان به حرمان و خسارت افتاد ، و در عذاب و شكنجهء دردناك باقى ماندند .
٣١٤ - و همچنين به إسناد قبل از امام حسن عسكرىّ عليه السّلام براى ما نقل شده كه :
امام رضا عليه السّلام فرموده : هر كس در بارهء أمير المؤمنين عليه السّلام از مرز عبوديّت آن حضرت تجاوز نمايد از جملهء خشم گرفتگان بر آنان و از گمراهان خواهد شد .
و خود حضرت أمير عليه السّلام فرموده : از مرز عبوديّت ما تجاوز نكنيد ، سپس هر چه مىخواهيد بگوييد ، هر چند به غايت آن در حقّ ما نخواهيد رسيد ، و مبادا به غلوّ افتيد مانند غلوّى كه نصارى بدان مبتلا شدند ، زيرا من از تمام غلات بيزارم .
در اين وقت مردى برخاسته و گفت : اى زادهء رسول خدا ، پروردگارت را براى ما