الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٦٣٠ - مقدارى از فرمايشات امام زمان عليه السّلام در مورد مسائل فقهى و غير آن در توقيعاتى كه توسّط نوّاب چهارگانه و غير ايشان از او صادر شده

در پاسخ گفت : فقيه [١] مىفرمايد : پانزده روز از ماه رجب را روزه بدارد سپس آن را قطع كند ، جز اينكه آن سه روز [٢] را براى روزه‌هاى قضاى خود قرار دهد بنا بر حديثى كه فرموده : « بدرستى بهترين ماه براى قضاى روزهاى واجب ماه رجب است ! » .
و پرسيد : مردى در مسير سفر در محمل خود نشسته و برف سنگينى به اندازهء قد و قامت يك مرد نشسته ، و نگران است اگر از محمل پايين بيايد در آن فرو رود ، و او در همين حال مىماند و به جهت كثرت و شدّت ريزش برف حتّى قادر نيست پا بر آن نهد ، در يك چنين وضعى آيا جايز است نماز واجب را در محمل بخواند ؟ ضمناً خود ما زمان بسيارى است كه اين كار را مىكنيم آيا بايد آنها را اعاده كنيم ؟
پاسخ فرمود : هنگام ضرورت و سختى مانعى ندارد .
و پرسيد : مردى زمانى به صفوف جماعت مىرسد كه امام در ركوع است او نيز به ركوع مىرود و آن را براى خود يك ركعت محسوب مىدارد ، ولى يكى از أصحاب معتقد

[١] ظاهراً گويندهء اين مطالب أبو القاسم ابن روح نوبختى وكيل ناحيه و سفير آنجا مىباشد ، و مراد او از « فقيه » حضرت قائم مهدىّ عليه السّلام است . ( كذا في هامش البحار )
[٢] مراد أيّام بيض ؛ بيست و پنجم و بيست و ششم و بيست و هفتم رجب مىباشد .