الاحتجاج - ترجمه جعفری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٥٢٨ - احتجاج حضرت علىّ بن محمّد عسكرىّ عليهما السّلام در قسمتى از توحيد و جز آن از علوم مربوط به دين و دنيا بر مخالف و موافق

هرگز پس از من گمراه نخواهيد شد ، و آن دو تا روزى كه در حوض بر من درآيند از هم جدا نمىگردند » ، و همين حديث با لفظ ديگرى هم از آن حضرت در اين معنى نقل شده كه :
« من دو چيز گرانبها براى شما مىنهم : كتاب خدا و عترت خود ؛ أهل بيتم ، و آن دو تا وقتى كه در حوض بر من وارد شوند از هم جدا نمىشوند ، اگر دست بدامن آن دو شويد هرگز گمراه نخواهيد شد » پس وقتى ما شواهد اين حديث را در نصّ قرآن يافتيم ؛ مانند اين آيه :
« هر آينه ولىّ و سرپرست شما خدا و رسول او و كسانى از أهل ايمان هستند كه نماز را بر پاى مىدارند و زكات را مىپردازند در حالى كه ركوع مىكنند - مائده : ٥٥ » ، سپس تمام روايات علما در اين آيه متّفق است : فرد مذكور ( مؤمى كه در حال ركوع زكات داد ) أمير المؤمنين عليه السّلام مىباشد ، و نقل كرده‌اند كه آن حضرت انگشترى خود را در حال ركوع به صدقه داد ، و خداوند در قدردانى از او آن آيه را نازل فرمود ، سپس در تأييد همين مطلب به اين حديث نبوىّ بر مىخوريم كه فرموده : « هر كه را من مولاى اويم پس علىّ مولاى اوست ، خدايا با دوستانش دوستى و با دشمنانش عداوت كن » ، و اين فرمايش رسول خدا صلَّى الله عليه و آله كه : « علىّ دين مرا قضا مىكند و وعده‌ام را عملى مىسازد ، و پس من او خليفهء بر شما است » ، و اين گفتار آن حضرت آنجا كه او را بر أهل مدينه خليفهء خود ساخته در پاسخ به گفتهء او - كه : اى رسول خدا آيا مرا با زنان و كودكان باقى مىنهى ! -