کویت و دیگر سرزمین های عربی را شدیداً ترویج و تئوریزه می کرد، فی المثل در ٨/٥/١٣٦٤ مطبوعات و رادیو تلویزیون کویت سخنان روز گذشتة صدام را که در جمع اتحادیة آموزگاران کویتی (بازدید کننده از عراق) ایراد شده بود، وسیعاً منعکس کردند. روزنامه های این روز کویت سخنان صدام در خصوص لزوم اخراج افراد بی طرف از کویت و سایر کشورهای عرب خلیج فارس را به صورت تیتر در آورده و نوشته بودند: «صدام خواستار پاک سازی کشورهای عربی حوزة خلیج [فارس] از دشمن شد.»

برخی دیگر از مطبوعات کویت با تیترهای بزرگ نوشته بودند: «صدام اعلام کرد هر کسی در کویت زندگی می کند و در کنار این کشور نمی ایستد، کویت را ترک کند.» رادیو تلویزیون رسمی کویت نیز این اظهارات را در بخش های خبری خود پخش می کرد.

در ٢٠/٤/١٣٦٤ حادثه ای رخ داد که روابط ایران و کویت را وارد پیچیدگی جدیدی کرد و آغاز مناقشات سیاسی و تبلیغاتی تازه ای شد. در این روز دو انفجار در دو رستوران کویت رخ داد که روزنامة فرانسوی "لوکوتیدین دوپاری" تلفات آن را ١١ کشته و ٨٩ مجروح اعلام کرد. این روزنامه همچنین این اقدام را در "چارچوب یک استراتژی که از سوی تهران هدایت و رهبری می شود"، قلمداد کرد. تلویزیون فرانسه نیز در گزارشی دربارة این سوء قصدها در کویت، از تلفات ١١ کشته و ٨٩ زخمی یاد کرد و "افراطیون ایرانی" را به عنوان عاملان این انفجارات، متهم کرد گزارش گر این تلویزیون مدعی شد که از نظر هواداران ایران، امیر کویت یکی از افرادی است که باید به قتل برسد.

از سوی دیگر، یک فرد ناشناس که خود را منسوب به سازمان "بریگادهای عرب" می خواند، در تماس تلفنی با دفتر خبرگزاری فرانسه در پاریس، مسئولیت این انفجارها را عهده دار شد. این سازمان تا آن زمان مسئولیت سوء قصد علیه دیپلمات های اردنی و امارات عربی متحده در اروپا و هند را نیز به عهده گرفته بود.

اما قضیه به سادگی آنچه ذکر شد بازتاب نیافت و عرصة وسیعی از حدس ها و برخوردها را گشود. در هر کدام از سه کشور عراق، ایران و کویت اظهارات متفاوتی ابراز می شد. در ایران نظیر تعدادی از رسانه های جهان، عراق عامل قضیه معرفی می شد که اهدافی چون فشار بر کویت برای گرفتن امتیاز بیش تر و نیز تخریب وجة ایران در افکار عمومی را دنبال می کرد. شواهد عدیده ای در تأیید این نظر وجود داشت و نوع رفتار عراق با کشورهایی مشابه کویت از جمله بحرین نیز مؤید آن بود. در عراق، ایران عامل اصلی معرفی می شد و همین انفجارها هم دلیلی بر تسریع در اخراج ایرانیان "دشمن اعراب" ذکر می شد. در کویت فضای تبلیغاتی مطرح در افکار عمومی، بر اثر نفوذ شدید عراق در رسانه های گروهی و بر بیش تر سران کویت، علیه ایران بود، اما در سطوح نخبگان و محافل رسمی، احتمال دخالت گروه های فلسطینی و سوری نیز مطرح بود.