به عکس روابط ایران و عربستان، درخصوص رابطة ایران و کویت، کتاب در چشم اندازی تیره و تار شروع می شود و در همان چشم انداز هم پایان می یابد. در اولین روز کتاب، اظهارات "ابراهیم الصیخی" معاون دبیرکل شورای همکاری خلیج ف-ارس ک-ه گفت: «اق-دام تب-ه ک-ارانه علی-ه جان امی-ر کوی-ت [در ٤/٣/١٣٦٤] نیمة اوج گیری مستمر جنگ ایران و عراق است و ممکن است یکی از بازتاب های وضعیت کنونی جهان عرب یا یک توطئه باشد.» خود نمایان گر این تیرگی است، البته روزنامة "واشنگتن پست" دربارة ترور امیر کویت در همین روز نوشت: «بعضی مردم کویت این اقدام را مرتبط با جمهوری اسلامی و شیعیان کویت دانسته و بعضی هم کار عراق می دانند، چون عراق به خاک کویت چشم دارد.»

ولی در سطح تبلیغات عام و به خصوص مطبوعات کویت حد و مرزی برای دشمنی با ایران و حمایت از عراق وجود ندارد. همین روز نشریة "الرأی العام" نیز نوشت: «مرزی بین کویت و عراق وجود ندارد؛ ما به عراق کمک کرده ایم و باز هم کمک خواهیم کرد. موشک ایران در بغداد فرود می آید، ترکش های آن در کویت، قاهره و ریاض و حتی رباط فرود می آید.»

الرأی العام چند روز بعد باز هم نوشت: «ایران تنها در جبهة عراق نمی جنگد، بلکه از طریق سفارت خانه ها و مؤسسات خود در سراسر جهان جنگ به راه انداخته است. [...] ایران دیپلمات های کویتی را در خارج تهدید و ترور کرده است، در کویت، عربستان و برخی از کشورهای خلیج فارس بمب منفجر کرده است و هواپیماهای کویت را ربوده است. [...] حمله به جان امیر کویت نیز در رأس این اقدامات بوده است. [...] واجب قومی اعراب، اعلام جهاد علیه ایران می باشد.» برخی مطبوعات عربی حتی پیش بینی کرده بودند که ایران ممکن است در حال بررسی پیاده کردن نیرو در کویت به منظور تصرف دو جزیرة استراتژیک "وربه" و "بوبیان" در بخش شمالی خلیج فارس (نزدیک فاو) باشد و توصیه می کردند که "به نفع کویت خواهد بود که به منظور خنثی کردن هرگونه حملة ایران، به عراق اجازة دست رسی به این جزایر را بدهد".

در همین ایام کشتی تجارتی "المحرّق" متعلق به شرکت "عرب یونایتد شیپینگ" با پرچم کویت که مشکوک به حمل محموله برای عراق بود، در آب های عمان در شرق تنگة هرمز به وسیلة یک ناوشکن نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران شناسایی و به آب های ایران هدایت شد. این کشتی وادار شد در اسکلة شهید "رجایی" بندرعباس پهلو بگیرد. بعد از سه هفته، در ٢١/٤/١٣٦٤ جمهوری اسلامی ایران این کشتی کویتی را پس از تخلیة کامل محمولة نظامی (که متعلق به عراق بود) آزاد کرد. علاوه بر اعتراض کویت - که ایران پاسخی مستدل و مستند به قوانین جهانی به آن داد - عراق نیز از تبلیغات در این باره غافل نبود: حدود یک هفته بعد از توقیف این کشتی، عراق در اطلاعیه ای نظامی اعلام کرد که به یک