مسئله سوم: بازگشت مصر به جرگه اعراب که ما موکداً می گوییم این کنفرانس یک توطئه است. آمدن مصر به سوی اعراب در حالی که قرارداد کمپ دیوید را در دست دارد، در حقیقت رفتن اعراب به سوی مصر نامیده می شود. قراردادی که یک توطئه علیه مسئله فلسطین است و از این جاست که خطر تشکیل این اجلاس را می بینیم. برای اولین بار در تاریخ تشکیل اجلاس های سران عرب، این بار در حالی که کشورهای مترقی شرکت در آن را تحریم کرده اند، تشکیل می شود.»

در این جا "ابوماهر یمانی" عضو جبهة خلق برای آزادی فلسطین (فرماندهی کل)، در ادامه و در تکمیل صحبت های ابوموسی گفت: «در سال ١٩٧٤ در کنفرانس سران عرب در رباط اعلام شد که سازمان آزادی بخش فلسطین تنها نمایندة قانونی ملّت فلسطین است. اما امروز پس از گذشت قریب ده سال، آن ها می آیند که بگویند دیگر تنها نمایندة قانونی ملّت فلسطین "ساف" نیست، بلکه اردن نیز هست و بدین ترتیب قرارداد حسین - عرفات را مشروعیت بدهند؛ قراردادی مخالف منشور سازمان.»

خبرنگار: «حال برمی گردیم به عقب، به جنگ ٨٨ روزة لبنان و به دنبال آن، انشعاب شما از سازمان آزادی بخش فلسطین. به نظر شما اهداف اسرائیل از این جنگ چه بود و چه نتایجی گرفت؟»

ابوموسی:«دلایل تجاوز اسرائیل به لبنان واضح بود و همان طور که رهبری نظامی و سیاسی اعلام کرد، محور عمدة آن این بود: کوبیدن انقلاب فلسطین و شکست تفنگ فلسطینی.

زمانی که ما در بیروت در محاصره بودیم و به مدت ٨٨ روز از آن دفاع کردیم، در حالی که اختلاف، به عنوان تهدیدی در داخل "فتح" و میدان فلسطینی مطرح بود، ما خطر رهبری سازمان را حس کردیم. ما در دو جبهه می جنگیم: یک جبهة داخلی و یک جبهه خارجی. در جبهه داخلی، جنگ ما سیاسی بود، برای این که رهبری از هفتة اول محاصره به زانو درنیاید و تسلیم نشود.

برادرم ابوماهر در این جا یادآوری می کند که عرفات روز ١٣/٦/٨٢ در حالی که از حمله هشت روز گذشته بود، آمادگی داشت که از بیروت صرف نظر کرده، سلاح خود را به ارتش لبنان تسلیم کند (ارتشی که در کنار صهیونیست های متجاوز به هنگام ورود به لبنان، ایستاده بود) و ما با برافراشتن پرچم های سفید، توسط صلیب سرخ خارج شویم. اما نیروهای ملی این را فرصتی جهت رویارویی مستقیم با دشمن قلمداد می کردند. زمانی که رده های دوم تا آخر رهبری نظامی تصمیم به مبارزه گرفتند و ٨٨ روز دشمن را در خارج بیروت نگاه داشته و این طولانی ترین جنگ با اسرائیل محسوب می شود، عرفات می خواست به روند جنگ های قبلی با اسرائیل، بعد از چند روز به جنگ خاتمه دهد ولی ما ادامة جنگ را به او قبولاندیم.