آقای هاشمی نیز در بازگشت از سفرهای منطقه ای و آسیایی خود، در جلسة علنی ١٦/٤/١٣٦٤ مجلس شورای اسلامی سفر به کشورهای چین و ژاپن را "آغاز حرکت جدید در سیاست خارجی و روابط بین المللی در خارج از مرزهای مان" توصیف کرد.

در پایان و حاشیة مبحث سفرهای آقای هاشمی این نکته قابل یادآوری است که افکار عمومی کشورهای عربی و اسلامی نیز از مهم ترین موضوعات در طراحی سیاست خارجی ایران محسوب می شد، از همین رو بود که در ملاقات سفیران و کارداران جمهوری اسلامی ایران در کشورهای اروپایی و امریکایی با آقای هاشمی (٦/٥/١٣٦٤)، وی تأکید کرد که انقلاب ایران بایستی در جهان یک انقلاب اسلامی معرفی و مطرح شود، نه یک انقلاب شیعی. هاشمی در این خصوص به درگیری های صفوی - عثمانی اشاره کرد که گریبان اروپایی ها را از چنگ قدرت عثمانی رهانید. وی گفت: «انقلاب، اسلامی است و اگر اسم شیعی روی آن می گذاریم، به خاطر آن است که رهبرش شیعه بوده و مردمی که بیش تر آمدند [در صحنة انقلاب] شیعه بودند، والا همان اسلام است.

انقلاب، اسلامی است و شیعه نیست؛ متن اسلام این را می خواهد و شیعه هم مدعی سنن اسلام است و نباید انقلاب به نام شیعه تمام شود. [...] اگر انقلاب به عنوان اسلام در دنیا مطرح شود، می تواند پایدار بماند، چون با یک میلیارد و اندی مسلمان و این همه امکانات، اگر انقلاب به یک مذهب محدود شود، در دنیا پای مال خواهد شد و نمی گذارند که پا برجا بماند.»

٦- ایران و عربستان؛ چشم انداز بهبود مناسبات

در اولین روز مربوط به کتاب حاضر، بیش از یک ماه از سفر "سعودالفیصل" وزیر خارجة عربستان به ایران گذشته است، اما تأثیر آن سفر، روح غالب بر تحلیل های مربوط بر روابط ایران و سعودی در مقطع زمانی کتاب حاضر است. به نظر بعضی تحلیل گران منطقه، سفر سعودالفیصل به ایران، بخشی از یک طرح سعودی به منظور گشودن کانال های تماس مستقیم با ایران جهت کشاندن حکومت ایران به پای میزه مذاکره در زمانی مناسب و شرایطی هموار، بوده است. سعودی ها همچنین درصدد بوده اند از کشیده شدن جنگ به دیگر کشورهای خلیج فارس جلوگیری کنند.

به گمان برخی ناظران، این دیدار محرمانه برای بغداد غیرمنتظره نبوده است. آن ها افزودند: «نمی توان بر جنگ تأثیر گذاشت، مگر با وجود کانال های باز تماس و مذاکره با طرفین درگیر نزاع.»

به گزارش نشریة "القبس"، بعد از سفر سعودالفیصل به تهران، مهم ترین گام بعدی عربستان، عدم مشارکت سعودالفیصل در دیدارهای کمیتة هفت جانبه بوده است. ایران با شدت با فعالیت ها و تماس های کمیتة هفت جانبة عرب مقابله می کرد، خصوصاً این که این فعالیت ها شامل درخواست از کشورهای بزرگ برای محاصرة کامل ایران از لحاظ ارسال